English

Ελβετία – Ιταλία 2021

Αναβάσεις στις κορυφές Piz Bernina 4049μ, Monte Vago 3059μ και Mesolina 2642μ

Οδικό ταξίδι στην Ευρώπη και αναβάσεις στις κορυφές Piz Bernina 4049μ, Monte Vago 3059μ και Mesolina 2642μ
19/7/2021 - 26/7/2021

Η κορυφή Piz Bernina 4049μ
Η κορυφή Monte Vago 3059μ


Φωτογραφίες

Το ημερολόγιο


Το ταξίδι μας έγινε οδικώς από την Ελάτη από όπου αναχωρήσαμε το Σάββατο στις 19/7/2022 με πρώτο προορισμό το λιμάνι της Ηγουμενίτσας, όπου φτάσαμε αργά το απόγευμα. Μετά από τις σύνθετες διαδικασίες λόγω του covid επιβιβαστήκαμε στο καράβι για Αγκόνα. Το καράβι ήταν σχεδόν άδειο από επιβατικά οχήματα, και είχε μόνο τροχοκινούμενα και φορτηγά. Ελάχιστος κόσμος στο κατάστρωμα, έτσι είχαμε ησυχία και ευχάριστο ύπνο όλο το βράδυ. Τελικά φτάσαμε την Αγκόνα πριν το μεσημέρι της Κυριακής 20/7/2021. Χωρίς καθυστερήσεις αναχωρήσαμε από το λιμάνι της Αγκόνα με πρώτη στάση την πίστα της Imola, όπου σταματήσαμε σε αρκετά σημεία της πίστας και φυσικά στο μνημείο του Senna. Από την Imola κατευθυνθήκαμε για την Μπολόνια όπου είχαμε μια ευχάριστη συνάντηση με τον φίλο ορειβάτη Πάνο. Αφού καθίσαμε σε ένα μπαρ, τα είπαμε και ήπιαμε τις μπύρες μας, συνεχίσαμε το ταξίδι προς την Ελβετία. Περάσαμε το Μιλάνο και κατευθυνθήκαμε προς το Lecco και μετά ταξιδέψαμε βόρεια δίπλα στη λίμνη Como μέχρι τη κωμόπολη Chiavenna κοντά στα σύνορα με την Ελβετία. Εκεί είχαμε μια πολύ όμορφη θέα τους καταρράκτες δίπλα στον οικισμό. Χωρίς κανένα ιδιαίτερο έλεγχο περάσαμε τα σύνορα και φτάσαμε βράδυ στο πέρασμα Maloja στα 1815μ. Πριν το πέρασμα υπάρχει ένα μεγάλο ελεύθερο πάρκινγκ όπου κατασκηνώσαμε το βράδυ. Το πρωί στις 21/7 ξεκινήσαμε χαλαρά προς το Saint Moritz και μετά από μια μικρή στάση για αγορές, συνεχίσαμε για το χωριό Morteratsch στους πρόποδες του όρους Bernina. Αφού φτάσαμε οδικώς μέχρι το τελεφερίκ στη θέση Diavolezza στα 2000μ, ενημερωθήκαμε για το ωράριο λειτουργίας και περάσαμε το μεσημέρι με φαγητό και ξεκούραση δίπλα στο δρόμο με θέα τις κορυφές του όρους Bernina.

Στις 15:40 πήραμε το τελεφερίκ για το καταφύγιο Diavolezza όπου φτάσαμε μετά από 15 λεπτά στα 2973μ. Από το καταφύγιο αντικρίσαμε το μεγάλο παγετώνα που θα έπρεπε να διασχίσουμε με στόχο την βραχώδεις ράχη, το διαβούμε τον επάνω παγετώνα για να καταλήξουμε στο καταφύγιο Marco e Rosa. Στις 16:30 ξεκινήσαμε την πορεία αρχικά κατεβαίνοντας στον παγετώνα. Αποφασίσαμε να διασχίσουμε τον παγετώνα κάθετα, κάτι που τελικά δεν είναι και τόσο εύκολο αφού θα είχαμε πρόβλημα φτάσουμε σε αδιέξοδο από crevasse. Με λίγες παρακάμψεις διασχίσαμε το παγετώνα και ανεβήκαμε τις χιονισμένες πλαγιές. Το πεδίο είχε βράχους που το χιόνι βούλιαζε σε σημεία πολύ βαθιά και μας δυσκόλεψε αρκετά να βγούμε στις ομαλότερες χιονοσκεπείς πλαγιές στα 3000 μέτρα. Η πλατιά πλαγιά στένευε και στο τέλος οδηγούσε στην βραχώδεις κόψη. Με το που φτάσαμε στην βραχώδη κόψη και να ετοιμάσουμε τον αναρριχητικό μας εξοπλισμό, είχε σκοτεινιάσει. Προσπαθήσαμε να σκαρφαλώσουμε γρήγορα όσο βλέπαμε ακόμα στο ημίφως. Η ράχη ήταν πολύ μεγάλη, ψάχναμε να βρούμε τη σωστή διαδρομή και τα σημεία ασφάλισης. Κυρίως κινούμασταν παράλληλα αλλά σε δύσκολα τμήματα κάναμε ρελέ. Πριν τα μεσάνυχτα είχαμε περάσει την ράχη και φορέσαμε τα κραμπόν, αφού είχαμε να ανεβούμε τις χιονισμένες πλαγιές στο παγετώνα. Με κόπο ανεβήκαμε υψομετρικά στον παγετώνα, αποφεύγοντας μερικές crevasse αφού εντοπίσαμε ίχνη από προηγούμενους ορειβάτες. Ενώ φτάσαμε στα 3400 μέτρα λίγο χαμηλότερα από το καταφύγιο, το καταφύγιο βρίσκονταν χιλιόμετρα μακριά. Θεωρητικά θα προσεγγίζαμε σύντομα το καταφύγιο, αλλά τελικά είχε περίπου 600 μέτρα επιπλέον υψομετρικής αφού ο παγετώνας είναι μεγάλες crevasse και serac. Αναγκαστήκαμε να ανέβουμε και να κατέβουμε πολλές φορές αφού φτάναμε σε αδιέξοδα. Ο μόνος ασφαλής δρόμος ήταν να φτάσουμε πολύ χαμηλά, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές του παγετώνα, στο δρόμο για το καταφύγιο. Στις 3:40 τελικά φτάσαμε κατάκοποι στο καταφύγιο όπου ξεκουραστήκαμε για μισή ώρα στον προθάλαμο. Πριν ξημερώσει οι δυο από τις τρεις σχοινοσυντροφιές του καταφυγίου ξεκίνησαν για την κορυφή. Ο καιρός δεν φαίνονταν καλός. Εμείς συνεχίσαμε ακολουθώντας την πρώτη σχοινοσυντροφιά. Αρχικά σκαρφαλώσαμε την χιονισμένη πλαγία, που στο τέλος γίνονταν αρκετά απότομη και ξεκινούσε η βραχώδεις ράχη για την προκορυφή La Spedla 4020μ. Το σκαρφάλωμα στο βράχο αποδείχτηκε αρκετά δύσκολο και χρειαστήκαμε αρκετή ώρα να φτάσουμε στην κόψη της προκορυφής. Στην κόψη άρχισαν να ακούγονται οι πρώτες αστραπές και να αισθανόμαστε το ηλεκτρικό φορτίο. Λίγο πριν προκορυφή La Spedla το ηλεκτρικό πεδίο ήταν πολύ ισχυρό που έκανε θόρυβο στο κεφάλι μας, τα μέταλλα έτριζαν και το πιολέ που το είχα περασμένο στο μποντριέ, καρφίτσωνε το πόδι μου από τη ροή ρεύματος. Περνώντας την προκορυφή (La Spelda 4020μ) και αφού η διαδρομή ήταν σε καθαρός βράχος αφήσαμε τα σιδερικά και συνεχίσαμε γοργά μέχρι την κορυφή Piz Bernina 4049μ όπου φτάσαμε στις 8:00. Σταθήκαμε στην κορυφή για μόνο μερικές φωτογραφίες αφού ο καιρός έκλεινε από ομίχλη και γίνονταν πιο επικίνδυνο. Γρήγορα πήραμε το δρόμο της επιστροφής και αφού κάνε 4-5 ραπέλ στα δύσκολα σημεία φτάσαμε στις 9:30 στο καταφύγιο όπου ήπιαμε ζεστό τσάι. Η κούραση ήταν μεγάλη αφού είχαμε ήδη 17 ώρες στο βουνό. Αποφασίσαμε να επιστρέψουμε. Οι μεγάλες υψομετρικές και το μαλακό χιόνι μας δυσκόλεψε πολύ και τελικά κατάκοποι και εξαντλημένοι φτάσαμε μόλις 15 λεπτά πριν το τελευταίο δρομολόγιο του τελεφερίκ στο καταφύγιο Diavolezza (16:30). Τα πόδια μου δεν με κρατούσαν όρθιο από την κούραση, το υψόμετρο, την εξάντληση και τη πείνα. Τελικά αφού επιστρέψαμε στο αυτοκίνητο ψάξαμε να βρούμε κάποιο κάμπινγκ να διανυκτερεύσουμε αλλά ήταν όλα πλήρης. Τελικά βρήκαμε ένα ερημικό κοντά στο χωρίο Gravansch δίπλα από το αεροδρόμιο. Ξεκουραστήκαμε λίγο και κατασκηνώσαμε. Την επόμενη ημέρα 23/7 παραμείναμε στην περιοχή ανακτώντας τις δυνάμεις μας. Ο καιρός δεν ήταν καθόλου καλώς και ψιλόβρεχε κατά διαστήματα. Η πρόγνωση ήταν ίδια για όλες τις Άλπεις για τις επόμενες πέντε ημέρες. Δεν είχαμε χρόνο να περιμένουμε για να βελτιωθεί ο καιρός, έτσι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε πίσω. Μελετώντας το χάρτη στο κάμπινγκ βρήκα μια κορυφή με την ονομασία Monte Vago 3059μ στα σύνορα με την Ιταλία που ήταν πολύ κοντά και στο δρόμο μας. Δεδομένου ότι ο καιρός το μεσημέρι έδειχνε βροχές ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί στις 24/7 από το κάμπινγκ και φτάσαμε στα Ιταλικόελβετικά σύνορα στο πέρασμα Passo della Forcola στα 2315μ. Ο καιρός δεν ήταν καλός αλλά αποφασίσαμε στις 8:30 να ξεκινήσουμε την ανάβαση. Το μονοπάτι αρχικά ακολουθεί την οριογραμμή και μετά τραβερσάρει μέσα στη Ιταλία περνώντας πάνω από την λίμνη Vago και κάτω από τν κορυφή. Μετά το μονοπάτι ακολουθούσε την βορειοανατολική ράχη που είχε μερικά εύκολα τεχνικά περάσματα μέχρι την κορυφή Monte Vago 3059μ (10:30-11:00). Στην κορυφή συναντήσαμε 3 Ιταλούς ορειβάτες ηλικιωμένους που είχα ανεβεί σε πολλές κορυφές του πλανήτη και πιάσαμε την κουβέντα. Αρχίσαμε την γρήγορη επιστροφή και τελικά 2 λεπτά πριν το αυτοκίνητο μας έπιασε δυνατή βροχή (12:00).

Με το αυτοκίνητο αρχίσαμε να οδηγούμε μέσα στην Ιταλία, και περάσαμε τα σύνορα χωρίς κανένα έλεγχο. Ο δρόμος κατηφόριζε και φτάσαμε στο ορεινό θέρετρο Livigno. Ένα πανέμορφο μέρος με πολλά χιονοδρομικά και δραστηριότητες βουνού. Καθώς πήγαμε να βάλουμε βενζίνη είδαμε ότι οι τιμές είναι πολύ χαμηλές. Μετά καταλάβαμε ότι πρόκειται για μια απομονωμένη περιοχή όπου όλα είναι αφορολόγητα. Πήραμε το δρόμο για τους Δολομίτες αλλά μετά το Livigno έπρεπε να πληρώσουμε διόδια για να φύγουμε. Τα διόδια ήταν πάνω στο μεγάλο τεχνητό φράγμα. Για να φύγουμε από την κοιλάδα έπρεπε να περάσουμε από το στενό και μακρύ τούνελ μιας κατεύθυνσης που τελικά βγαίνοντας βρήκαμε ξανά στην Ελβετία, όπου η αστυνομία έκανε έλεγχο. Νομίσαμε ότι κάναμε λάθος αλλά η αστυνομία μας ενημέρωσε ότι θα ξανά μπούμε στην Ιταλία μετά από 20 χιλιόμετρα. Κατευθυνθήκαμε προς Mustar και περάσαμε τα σύνορα και μπήκαμε ξανά στην Ιταλία. Το απόγευμα φτάσαμε στην περιοχή των Δολομιτών με στόχο το χωρίο Canazei. Ο Πέτρος ήθελε να ανεβούμε στη κορυφή Marmolada και έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε κάπου κοντά στο Canazei. Τελικά, λίγο μετά το χωρίο υπάρχει ένα πάρκο με πάρκινγκ και δυνατότητα για ελεύθερο κάμπινγκ όπου βρήκαμε αρκετούς που έμεναν εκεί. Διανυκτερεύσαμε στη σκηνή και την επόμενη ημέρα (Κυριακή 25/7) ξεκινήσαμε για τη λίμνη Fedaia. Πήγαμε να πάρουμε το τελεφερίκ για τη Marmolada, αλλά ήταν εκτός λειτουργίας από καιρό. Ήταν αδύνατο να προλάβουμε να ανεβούμε στην κορυφή ξεκινώντας από τη λίμνη. Έτσι αποφασίσαμε να ανεβούμε σε μια χαμηλότερη κορυφή απέναντι από την Marmolada ξεκινώντας από το πέρασμα Passo Fedaia – Marmolada 2057μ. Εντοπίσαμε μια κορυφή με την ονομασία Mesolina 2642μ (8:30). Αρχικά ακολουθήσαμε ένα απότομο ανηφορικό χωματόδρομο που οδηγούσε σε πίστες σκι και καταλήξαμε στο ανώτερο σημείο του χιονοδρομικού στο καταφύγιο Padon 2407μ. Από εκεί ακολουθώντας το μονοπάτι που πρώτα τραβερσάρει προς τα δυτικά καταλήξαμε στο καταφύγιο ανάγκης Bivacco Bontadini. Αφού ξεκουραστήκαμε είδαμε ότι ακριβώς πίσω από το καταφύγιο υπήρχε μια λαξευμένη σπηλιά/τούνελ. Μπήκαμε μέσα με τους φακούς του τηλεφώνου και βγήκαμε σε μερικά αδιέξοδα στενά ανοίγματα που ήταν πολεμίστρες. Όλα αυτά τα εντυπωσιακά έργα έγιναν κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο για να μπορούν να ελέγξουν την κοιλάδα. Τελικά το τούνελ μετά από 400 μέτρα έβγαινε στην άλλη πλευρά της κορυφής. Εμείς φοβούμενοι μη χαθούμε αφού δεν είχαμε φακούς αποφασίσαμε να επιστρέψουμε πίσω στο καταφύγιο διότι το τούνελ είχε πολλά παρακλάδια και ηταν σαν λαβήρηνθος. Από το καταφύγιο ακολουθήσαμε μια σύντομη via ferrata που οδηγούσε στην χορταριασμένη κορυφή Mesolina 2642m (10:30). Λίγα μέτρα πριν την κορυφή υπάρχει ένα επικίνδυνο άνοιγμα πολύ βαθύ και θέλει προσοχή σε περίπτωση χιονιού ή ομίχλης. Γενικά η κορυφή ήταν απόκρημνη από όλες τις άλλες πλευρές. Όταν ο καιρός άνοιξε τραβήξαμε λίγες φωτογραφίες από τη λίμνη Fedaia και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μετά από μια ώρα φτάσαμε στην αφετηρία κόβοντας δρόμο και τις φουρκέτες του μονοπατιού.

Συνεχίσαμε οδικώς προς Ελλάδα και αφού περάσαμε το Belluno και έξω από την Τεργέστη μπήκαμε στην Σλοβενία. Οδηγούσαμε ασταμάτητα και τελικά μετά τα μεσάνυχτα περάσαμε έξω από το Βελιγράδι. Λίγο μετά είχε γίνει τροχαίο και είχε σταματήσει η κυκλοφορία. Αποφάσισα να βγούμε εκτός εθνικής στην πρώτη έξοδο και να κοιμηθούμε για λίγο. Μερικά χιλιόμετρα από τον εθνικό, έξω από ένα μεγάλο εστιατόριο/καφετέρια κοιμήθηκα με υπνόσακο στο πάρκινγκ, ενώ ο Πέτρος μέσα στο αυτοκίνητο. Το πρωί συνεχίσαμε την οδήγηση και φτάνοντας στην Βόρεια Μακεδονία σταματήσαμε σε πάρκινγκ για να κάνει ο Πέτρος rapid test. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν αρκούσε το επίσημο έγγραφο του αρνητικού αποτελέσματός αλλά ήθελε και το έντυπο PLF. Ενώ σε όλα τα σύνορα περάσαμε χωρίς καθόλου καθυστέρηση, στα Ελληνικά είχε ουρά χιλιομέτρων. Πηγαίνοντας με τα πόδια στο κισσέ του τελωνίου τους ρώτησα πως να βγάλουμε το PLF αφού δεν είχαμε Internet και μας είπαν να πάνε στην ελληνική καφετέρια εντός της Ελλάδας και να συνδεθούμε για να το βγάλουμε. Ωστόσο κατέστη αδύνατο να συνδεθώ και να μπορέσω να φτιάξω το PLF του Πέτρου. Επέστρεψα πίσω στο αυτοκίνητο όπου θέλαμε αρκετές ώρες για να φτάσουμε στον έλεγχο. Αφού οι πεζοί μπορούσαν να περάσουν χωρίς έλεγχο στο χαμό που γίνονταν έστειλα το Πέτρο να πάει και να με περιμένει από την Ελληνική πλευρά. Ο Πέτρος πέρασε με τα πόδια νωρίτερα και εγώ πέρασα με το αυτοκίνητο τα σύνορα. Μετά τον βασικό έλεγχο στις αποσκευές και λίγα μέτρα εντός της Ελλάδας με περίμενε ο Πέτρος, που είχε περάσει πεζός χωρίς PLF. Τελικά αργά το απόγευμα στις 26/7/21 φτάσαμε πίσω στα σπίτια μας. Το ταξίδι μας διάρκεσε μόλις 8 ημέρες, αλλά ήταν γεμάτο από δράση και εμπειρίες.



Μέλη της αποστολής
Δρ. Νικόλαος Κρούπης
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Υπολογιστών
Ελάτη Τρικάλων
Πέτρος Τόλιας
Οξυά Καρδίτσας

 



Κόστος του ταξιδιού
Κόστος ταξιδιού
Euro
Τρόφιμα από Ελλάδα
120
Ferry Boat
244
Teleferik Diavoleza / άτομο
38
Κάμπινγκ Gravansch / ημέρα
38
Συνολικό κόστος ταξιδιού κατά άτομο
517

Πίσω στην κεντρική σελίδα