English

Ινδία 2011

Ταξίδι στην Ινδία, Οροσειρά Chandra Bhaga Range (CB Group) των Ιμαλαΐων, προσπάθεια ανάβασης στην κορυφή Tara Pahar 6227μ και Pagoda EE, ανάβαση στην κορυφή Daunt 5565μ

Ταξίδι στα Ινδικά Ιμαλάια, Himachal Pradesh, Manali, Batal
2/7/2011 - 25/7/2011

Tara Pahar
Η οροσειρά Chandra Bhaga


Φωτογραφίες

Αναφορά αποστολής

Χάρτης του βουνού Central Chandra Bhaga

Το ημερολόγιο


Σάββατο 2 Ιουλίου 2011
Στις 11:00 αναχωρήσαμε από το σπίτι του Μάνου όπου είχαμε συγκεντρωθεί και με το φορτηγάκι του μεταφέραμε τον εξοπλισμό στο αεροδρόμιο. Περάσαμε τον έλεγχο χωρίς να ζυγίσουμε τις αποσκευές και όλα εξελίχθηκαν ομαλά. Στις 15:00 αναχωρήσαμε για το Μπαχρέιν και μετά από 3 ώρες αναμονή συνεχίσαμε με δεύτερη πτήση για το Δελχί όπου φτάσαμε στις 4:00 το πρωί της επόμενης ημέρας.

Κυριακή 3 Ιουλίου 2011
Μετά από αρκετή ώρα που περιμέναμε στο αεροδρόμιο εμφανίστηκε ο Sudipto με το μικρό λεωφορείο. Ο Sudipto είναι ένα ορειβάτης από την Καλκούτα με τον οποίο είχα χρόνια επικοινωνία και μας βοήθησε στην οργάνωση του ταξιδιού και της ανάβασης. Τελικά αφού φορτώσαμε το λεωφορείο αναχωρήσαμε μετά τις 6 το πρωί για το Μανάλι. Στα πεδινά είχε πολύ ζέστη και υγρασία και η δυσοσμία ήταν ανυπόφορη. Μετά από αρκετές ώρες πλησιάσαμε τα βουνά όπου είχε λιγότερη ζέστη αλλά το απόγευμα σε μια από τις ανηφόρες το όχημα σταμάτησε και δεν ξεκίνησε πότε ξανά. Πιθανότητα είχε κολλήσει η μηχανή αφού είχε χάσει το νερό από το ψυγείο. Μετά από 5 ώρες αναμονής ένα δεύτερο μικρό λεωφορείο έφτασε και μας μετέφερε μέχρι το Μανάλι, όπου φτάσαμε κατάκοποι στις 2:30 τα ξημερώματα. Διανυκτερεύσαμε στο ξενοδοχείο Sofitel σε απόσταση 15 λεπτά με τα πόδια από το κέντρο και προς το λόφο με το πάρκο.

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2011
Το πρωί κατεβήκαμε στην αγορά για να προμηθευτούμε λαχανικά και μερικά αλλά τρόφιμα για την αποστολή. Στις 12:00 αφήσαμε το Μανάλι για να περάσουμε το πέρασμα Rohtang με υψόμετρο 3900 μέτρα. Πριν φτάσουμε στο πέρασμα αναγκαστήκαμε να περιμένουμε 2 ώρες μέχρι να ανοίξει ξανά ο δρόμος που είχε κλείσει από κατολίσθηση. Η διαδρομή αν και ήταν 140 χλμ ήταν πολύ δύσβατη και τελικά φτάσαμε στις 20:30 στο Batal ένα σημείο στο δρόμο που οδηγεί στην πόλη Kaza περνώντας το πέρασμα Kunzu La. Στο Batal 3860μ υπάρχουν δύο μαγαζιά (καλύβες από ξερολιθιά) τα οποία έχουν και χώρο για διανυκτέρευση. Ο χώρος για ύπνο ήταν ίσως ο πιο βρώμικός που έχω κοιμηθεί στη ζωή μου και τα παπλώματα είμαι σίγουρος ότι δεν είχαν πλυθεί ποτέ.

Τρίτη 5 Ιουλίου 2011
Μετά το πρωινό στα καταλύματα μεταφέραμε με τα χέρια τα υλικά σε απόσταση 200 μέτρα πίσω από ένα λόγο όπου κάναμε την κατασκήνωσή μας στο Batal. Με το Χρόνη και το Γιάννη ανεβήκαμε για εγκλιματισμό μέχρι τα 4280 μέτρα για να δούμε την διαδρομή. Οι άλλοι περπάτησαν κατά μήκος του κεντρικού δρόμου προς την λίμνη Chandra Tal. Είχαμε μεσημεριανό στο αντίσκηνο και κάναμε ετοιμασίες για την αυριανή ανάβαση. Αναγκαστικά παραμείναμε στο Batal αυτή την ημέρα αφού δεν είχα έρθει οι μουλαράδες με τα μουλάρια.

Τετάρτη 6 Ιουλίου 2011
Στις 5:00 αναχώρησε η ομάδα για τη μεγάλη πεζοπορία προς την κατασκήνωση βάσης. Μετά από 800 μέτρα συναντήσαμε τον πρώτο χείμαρρο που τον περάσαμε επιτυχώς βγάζοντας τα παπούτσια. Μετά η διαδρομή ήταν ποιο ομαλή, και σε 3 ώρες φτάσαμε στην τοποθεσία Dakka, όπου υπάρχουν μεγάλα λιβάδια με ελικοδρόμιο. Στο τέλος του οροπεδίου περνά ο ορμητικός χείμαρρος που κατεβαίνει από τους παγετώνες Dakka North & South. Εδώ οι βοσκοί έχουν τοποθετήσει ένα συρματόσχοινο μήκους 20 μέτρα για να περνάν στην απέναντι όχθη. Πρώτος πέρασε ο Sudipto βάζοντας για ένα δεύτερο σχοινί για ασφάλεια και ακολουθήσαμε οι υπόλοιποι. Με το Δημήτρη το Χρόνη και το Γιάννη συνεχίσαμε την πεζοπορία παράλληλα προς το κεντρικό ποτάμι Chandra αλλά τελικά κατεβήκαμε στην κοίτη του ποταμού. Οι υπόλοιποι παρέμειναν στο συρματόσχοινο για να βοηθήσουν στο πέρασμα του εξοπλισμού από το συρματόσχοινο, ενώ τα άλογα θα περνούσαν διασχίζοντας τον χείμαρρο. Τα άλογα αφήνιασαν και παραλίγο ένα να παρασυρθεί από τα ορμητικά νερά, ωστόσο κατάφεραν να περάσουν το χείμαρρο. Εμείς στην πορεία περάσαμε πολλά τμήματα του ποταμού (παρακλάδια) έως ότου συναντήσαμε ένα βοσκό ο οποίος μας πρότεινε να ανεβούμε πάνω στην πλαγιά αφού ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε μέσα στο ποτάμι διότι θα έπρεπε να περάσουμε αναγκαστικά έναν από τους μεγαλύτερους κλάδους του ποταμού. Με τον βοσκό ανέβηκα περίπου 100 μέτρα ψηλότερα όπου είχε ένα μικρό πέτρινο καλυβάκι και μου πρόσφερε ξινόγαλο και τσάι. Κατέβηκα ξανά κάτω μετά από 2 ώρες όπου είχαν φτάσει και οι υπόλοιποι της ομάδας μαζί με τα μουλάρια. Η ώρα είχε περάσει και αποφασίσαμε να ανέβουμε όλοι μαζί πάνω στο μαντρί (4250μ) για να κάνουμε εκεί την κατασκήνωση αφού δεν υπήρχε χρόνος για να συνεχίσουμε μακρύτερα. Εγώ με τον Χρόνη από το πρωί και το ξεκίνημα της πεζοπορίας δεν ήμασταν καλά και είχαμε τάσεις για εμετό και ζαλάδα. Εγώ ήμουν καλύτερα μετά την περιοχή Dakka αλλά ο Χρόνης συνέχισε να αισθάνεται άσχημα και όσο περνούσε η ώρα αισθάνονταν ακόμα χειρότερα. Τελικά έφτασε με πολύ κόπο, εξαντλημένος στην κατασκήνωση.

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2011
Ο Χρόνης ήταν πολύ χάλια όλο το βράδυ, είχε πονοκέφαλο, πονούσε το στομάχι και τα πνευμόνια του. Δεν μπορούσε να σηκωθεί και να φάει, είχε διάρροια και εμετό. Αποφασίσαμε να παραμείνομε μια ακόμα ημέρα στο σημείο αυτό. Γιατρός στην Ελλάδα μετά από τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του μας προέτρεψε να στείλουμε τον Χρόνη πίσω στην Ελλάδα κάτι που και ο ίδιος επιθυμούσε αφού οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν. Καταφέραμε να αλλάξουμε την ημέρα του εισιτηρίου για την Δευτέρα 11/7 και να τον συνοδέψει ο μάγειρας (Ranjeet) μέχρι το αεροδρόμιο στο Δελχί. Ήταν μια άστατη ημέρα και δεν ξέραμε πώς να συνεχίσουμε προς τον παγετώνα Samudar Tapu αφού οι κτηνοτρόφοι μας είπαν ότι είναι αδύνατο να συνεχίσουμε την πεζοπορία μέσα στον παγετώνα. Ο βοηθός του μάγειρα Yograj με τον Γιάννη μετά το μεσημέρι αναχώρησαν για να εξερευνήσουν την ανατολική πλευρά και να δουν εάν υπάρχει πρόσβαση προς τις ψηλές κορυφές του βουνού φτάνοντας μέχρι τα 4800 μέτρα υψόμετρο. Μετά από 5 ώρες πορείας πλησίασαν πολύ τις ψηλές κορυφές και βρήκαν εύκολο δρόμο πρόσβασης έως εκεί. Έτσι αποφασίσαμε να αλλάξουμε ριζικά το πλάνο της αποστολής και να προσεγγίσουμε κατευθείαν το βουνό από τα ανατολικά.

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011
Ξυπνήσαμε πολύ νωρίς το πρωί, ο Χρόνης με το μάγειρα αναχώρησαν για το Batal με στόχο να φτάσουν το συντομότερο δυνατό στο Δελχί για να προλάβει την πτήση ενώ οι υπόλοιπου αναχωρήσαμε για ψηλότερα. Αρχικά ανεβήκαμε την απότομη πλαγία πάνω από το μαντρί και φτάσαμε στο πρώτο οροπέδιο στα 4500 μέτρα που ήταν καταπράσινο και ένα μικρό ρυάκι έτρεχε κατά μήκος του. Στη συνεχεία μετά από ένα ανέβασμα φτάσαμε σε ένα μεγαλύτερο οροπέδιο, με λιγότερη βλάστηση που ξεκινούσε από τα 4600 μέτρα και ανέβαινε σταδιακά. Τα οροπέδια αυτά τα ονομάσαμε Πράσινο Οροπέδιο ή Hora Prada όπως μεταφράζεται στην τοπική γλώσσα Himachal. Στο μέσο της διαδρομής ο Γιάννης αισθάνονταν αδυναμία, ίσως λόγω της κούρασης από την προηγούμενη ημέρα. Στις 11:30 φτάσαμε στο τέλος του οροπεδίου όπου κάναμε την κατασκήνωση βάσης ΚΒ σε υψόμετρο 4865 μέτρα. Ο καιρός χάλασε, άρχισε να φυσάει και να βρέχει όλο το απόγευμα και το βράδυ.

Σάββατο 9 Ιουλίου 2011
Πυκνή ομίχλη κάλυπτε όλη την περιοχή δεν μπορούσαμε να δούμε καθόλου τις ψηλές κορυφές. Η θερμοκρασία ήταν υψηλή αλλά είχε μια διαπεραστική υγρασία. Όλοι μείναμε στην ΚΒ για ξεκούραση και εγκλιματισμό.

Κυριακή 10 Ιουλίου 2011
Μόλις η πρωινή ομίχλη έφυγε και είδαμε ότι ο καιρός καλυτέρευε, με τον Γιάννη και το Sudipto αναχωρήσαμε στις 9:00 για τον παγετώνα. Η διαδρομή ήταν κοπιαστική λόγω της τραβέρσας σε χαλικώδες και πετρώδες πεδίο καλυμμένο από μαλακό χιόνι κατά τμήματα. Μετά από 3 ώρες φτάσαμε στο ανώτερο σημείο από χώμα πέτρες στο παγετώνα στα 5150 μέτρα. Εκεί αφήσαμε μερικά τρόφιμα και υλικά και με το Γιάννη συνεχίσαμε την ανάβαση στην ράχη στη νότια πλευρά του παγετώνα. Η ράχη αυτή ξεκινά από την ΚΒ και συνεχίζει μέχρι πολύ πιο δυτικά. Ο Sudipto ήταν κουρασμένος και είχαν βραχεί τα παπούτσια του έτσι δεν συνέχισε ψηλότερα, έμεινε στο σημείο αυτό και μετά άρχισε να κατεβαίνει μόνος του στην ΚΒ. Το χιόνι ήταν σε πολύ χάλια κατάσταση και η πλαγιά είχε κλήση πάνω από 45 μοίρες. Στο τέλος ήταν επικίνδυνο για χιονοστιβάδα λόγω της μεγάλης συσσώρευσης χιονιού κοντά στην ράχη. Τελικά μετά από αρκετή προσπάθεια φτάσαμε στην ράχη σε υψόμετρο 5395 μέτρα. Ακολουθήσαμε την ράχη (χιόνι-βράχος) και φτάσαμε σε μια βραχώδη κορυφή (μύτη) με υψόμετρο 5565 μέτρα στις 15:00. Την κορυφή αυτή μετέπειτα την ονομάσαμε Daunt, που σημαίνει Δόντι στην τοπική γλώσσα. Η θερμοκρασία λόγω της ώρας είχε ανέβει και όλη η ράχη είχε κορνίζες έτοιμες να υποχωρήσουν. Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την ράχη όσο το δυνατόν ποιο ανατολικά με στόχο να χάσουμε υψόμετρο και σε σημείο που να έχουμε μικρή υψομετρική διαφορά από τον παγετώνα. Ασφαλίζοντας τον Γιάννη, αυτό κατέβηκε μια πλαγιά από βράχο και χιόνι με κλήσης 70 μοιρών προς τον παγετώνα. Στην συνέχεια αφού έκανε ρελε με ασφάλισε και με δυσκολία κατέβηκα και εγώ αφού τα χιόνι ήταν πολύ ασταθή και συνεχίσαμε μαζί μέχρι τον παγετώνα. Μετά από μια ώρα περίπου φτάσαμε στο σημείο του παγετώνα όπου είχαμε αφήσει τα υλικά και μετά από αρκετή ώρα συνεχούς πορείας φτάσαμε στην πίσω στην ΚΒ στις 17:30.

Δευτέρα 11 Ιουλίου 2011
Η ομάδα με τον Χριστόφορο, Δημήτρη και Μάνο αναχώρησε για την δεξιά πλευρά του παγετώνα στις 6:30 το πρωί. Εγώ με το Γιάννη παραμείναμε στην ΚΒ για ξεκούραση από την χθεσινή ανάβαση. Η διαδρομή που ακολούθησαν ήταν η ίδια μέχρι τον παγετώνα εκεί κινηθήκαν βόρεια (δεξιά) και πέρασαν το χείμαρρό που δημιουργούνταν από το λιώσιμο του παγετώνα και είχε πολύ νερό. Μετά το χείμαρρο ανεβήκαν στην μορένα του παγετώνα και ανέβηκαν κάποιες ομαλές κυρίως ξέχιονες πλαγιές (λόγω του νότιου προσανατολισμού) και έφτασαν στην ράχη η οποία είναι προέκταση προς τα ανατολικά της κορυφής Minar - CB34 - Pagoda. Τελικά προσέγγισαν την κορυφή που βρίσκεται ανατολικά από την κορυφή Pagoda και που ενδιάμεσα παρεμβάλετε άλλη μια κορυφή, έτσι την ονόμασα ως Pagoda East East η Pagoda EE. Για λίγα μέτρα δεν έφτασαν στην κορυφή της Pagoda EE με υψόμετρο περίπου 5750 μέτρα διότι είχε ένα απότομο τμήμα η ράχη και θα καθυστερούσαν να το περάσουν, αφού έπρεπε να επιστρέψουν και πίσω στην ΚΒ. Αργά το απόγευμα (18:00) έφτασαν πίσω στην ΚΒ.

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011
Πρωινό ξύπνημα και ετοιμασίες για την ανάβασή μας ψηλότερα. Το δελτίο καιρού που πήραμε από το δορυφορικό έλεγε ότι θα έχει δυο ημέρες καλό καιρό και από την Πέμπτη ότι χαλάει. Παρόλα αυτά εμείς αποφασίσαμε δοκιμάσουμε την τριήμερη προσπάθεια για την κορυφή Tara Pahar ή CB10 με υψόμετρο 6227μέτρα που είναι η ψηλότερη της περιοχής. Με το Γιάννης είχαμε σακίδια 20 κιλά ο καθένας και αναχωρήσαμε από την ΚΒ στις 9:00. Σε 1:30 φτάσαμε στο σημείο όπου είχαμε αφήσει τα υλικά στον παγετώνα τα οποία και φορτωθήκαμε. Συνεχίσαμε να κινούμαστε προς την αριστερή πλευρά του παγετώνα με αργό ρυθμό αφού το χιόνι βούλιαζε και είχε πολύ ζέστη. Η ανάβαση πήγαινε καλά και το ατελείωτο λευκό οροπέδιο του παγετώνα το οποίο το ονομάσαμε Sheta Prada (Λευκό Οροπέδιο) άρχισε να λιγοστεύει και να πλησιάζουμε στην βάση της κορυφή Tara Pahar. Μετά από 2,5 χλμ απόσταση από την αρχή του παγετώνα και ενώ πήγαινα μπροστά, στα 5350 μέτρα υψόμετρο, είδα μια μικρή τρύπα του παγετώνα που τελικά έκρυβε μια τεράστια cravens με άνοιγμα περίπου ένα μέτρο αλλά με πολύ μεγάλο βάθος. Τρομάξαμε και αποφασίσαμε να είμαστε προσεκτικοί και να κινηθούμε άμεσα δεξιά (προς την βόρεια πλευρά του παγετώνα) διότι πιθανόν να είχε και άλλες πολλές κρυμμένες cravens ψηλότερα. Προχωρώντας λίγα μέτρα συναντήσαμε άλλη μια crevasse και αποφασίσαμε ότι η μόνη λύση είναι να επιστρέψουμε πίσω από την διαδρομή που φτάσαμε μέχρι εκεί. Καθώς κατεβαίναμε κάναμε άλλες δύο προσπάθειες να περάσουμε στη δεξιά πλευρά του παγετώνα αλλά χωρίς επιτυχία. Τελικά κατεβαίνοντας πολύ πιο χαμηλά καταφέραμε να περάσουμε τον παγετώνα και να φτάσουμε σε μια μικρή νησίδα από πέτρες πάνω στον παγετώνα όπου αποφασίσαμε να κάνουμε την κατασκήνωση σε υψόμετρο 5250 μέτρα πολύ πιο χαμηλά αλλά και πολύ πιο μακριά από την κορυφή. Η θερμοκρασία είχε ανέβει η ώρα είχε περάσει και δεν είχαμε δυνάμεις για να κάνουμε ψηλότερα την κατασκήνωση. Το λάθος που κάναμε ήταν ότι θεωρήσαμε ότι ο παγετώνας ήταν σταθερός και χωρίς crevasse και ότι θα μπορούσαμε να τον διασχίσουμε πηγαίνοντας ευθεία προς την κορυφή. Εάν εξ αρχής περνούσαμε στη δεξιά πλευρά σε λιγότερο από 1 ώρα θα είχαμε φτάσει στο σημείο κατασκήνωσης και σίγουρα θα είχαμε προωθηθεί πολύ πιο κοντά στην κορυφή. Η κατασκήνωσή μας βρίσκονταν σε απόσταση 3 χλμ από την κορυφή και πολύ χαμηλά. Έχοντας ελάχιστες πιθανότητες για κορυφή καθίσαμε απογοητευμένοι στην κατασκήνωση χωρίς να αποφασίσουμε αν τελικά αξίζει να προσπαθήσουμε ή όχι την επόμενη ημέρα για την κορυφή. Αργά το απόγευμα είπα στο Γιάννη ότι τίποτα δεν είναι χαμένο και ότι εάν θέλουμε να έχουμε ελπίδες πρέπει να φύγουμε πολύ νωρίς και πρότεινα να ξυπνήσουμε στις 11:00 πριν τα μεσάνυχτα.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011
Το ρολόι χτύπησε στις 23:00 πριν τα μεσάνυχτα. Είχε πολύ κρύο και μέχρι να ετοιμαστούμε να φάμε και να ξεκινήσουμε την ανάβαση είχε πάει 00:20. Κάτω από το φως του φεγγαριού αναχωρήσαμε περπατώντας δεμένοι με αργό αλλά σταθερό ρυθμό να κάνουμε τα 3 χλμ της πρόσβασης μέχρι την βάση της κορυφής, κινούμενοι κάτω από τις πλαγιές των κορυφών για να αποφύγουμε τυχόν crevasses. Στις 2:00 ήμασταν στην βάση της πυραμίδας της κορυφής Tara Pahar σε υψόμετρο σχεδόν 5500 μέτρα. Από εδώ, ένα λούκι καλυμμένο από χιόνι και πάγο οδηγούσε στην ανατολική ράχη της κορυφής. Αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε παράλληλα το λούκι που αρχικά είχε κλίση 35-40 μοίρες αλλά σταδιακά η κλίση αυξάνονταν. Είχε ξαστεριά αλλά βαθιά στον ορίζοντα είχε συννεφιά με συνεχείς αναλαμπές από κεραυνούς και αστραπές. Η κακοκαιρία πλησίαζε αλλά ήταν πολύ μακριά, ίσως μακριά από τα Ιμαλάια. Φτάνοντας στα 5700 μέτρα το χιόνι ήταν πιο παγωμένο και σκληρό η κλίση της πλαγιάς ξεπερνούσε τις 45 μοίρες και το σκαρφάλωμα ήταν απολαυστικό. Το υψόμετρο άρχισε να μας επηρεάζει και η ανάβαση γίνονταν πιο κοπιαστική με στάσεις για ανάσες κάθε σαράντα βήματα. Άρχισε να χαράζει όταν πλησιάζαμε προς την ράχη. Το λούκι ήταν πολύ πιο απότομο με κλίση πάνω από 50 μοίρες. Στα τελευταία 50 μέτρα πριν την κορυφή το χιόνι δεν είχε συνοχή και μας δυσκόλεψε αρκετά να βγούμε στη ανατολική ράχη σε υψόμετρο 6000μ. Σταματήσαμε στην ράχη για λίγη ξεκούραση και για να ζεσταθούμε από τις ακτίνες του ηλίου που μόλις είχαν βγει. Συνέχισα να σκαρφαλώνω στην ράχη από την μπροστά πλευρά για λίγα μέτρα φτάνοντας πολύ κοντά στο serac και στην συνέχεια πέρασα από την πίσω πλευρά. Το χιόνι δεν ήταν σταθερό και βούλιαζε μέχρι το γόνατο ενώ η πλαγιά είχε αρκετή κλίση. Αισθάνθηκα ότι βρίσκομαι πάνω σε ένα μεγάλο κομμάτι χιονιού που θα πέφτε από την μια ή την άλλη πλευρά του βουνού ανά πάσα στιγμή. Είχαμε φτάσει πολύ κοντά στην κορυφή (6:00) και σε υψόμετρο 6088μ, αλλά ο φόβος με έκανε να προτείνω στο Γιάννη να μην συνεχίσουμε άλλο, και ο Γιάννης συμφώνησε. Από εδώ είχαμε καταπληκτική θέα προς τις κορυφές Minar, CB33a αλλά και του group Mulkila, καθώς επίσης και τον παγετώνα Chandi Ki Shigri από όπου ήταν το αρχικό πλάνο της ανάβασης. Επιστρέψαμε πίσω στον αυχένα της ράχης ξεκουραστήκαμε για περίπου 20 λεπτά και ξεκινήσαμε την κατάβαση, πρώτος ο Γιάννης με ραπελ 120 μέτρων και το σακίδιο στην πλάτη και εγώ καταρριχόμενος στην άκρη των 120 μέτρων σχοινιά για να κατεβούμε γρηγορότερα. Άλλωστε δεν είχαμε υλικά να αφήσουμε για τόσα πολλά ραπελ που έπρεπε να κάνουμε. Συνολικά ο Γιάννης έκανε 3 ραπελ των 120 μέτρων ασφαλιζόμενος από μια αλουμινογωνία και τα πιολέ μου, και στη συνέχεια μαζέψαμε τα σχοινιά και κατεβήκαμε δεμένοι παράλληλα για το υπόλοιπο λούκι μέχρι τον παγετώνα. Η κατάβαση από τον αυχένα της ράχης ξεκίνησε στις 6:30 το πρωί και στον παγετώνα φτάσαμε στις 8:40. Ο ήλιος είχε ανέβει και είχε υπερβολική ζέστη, τελικά η απόφαση να επιστρέψουμε πίσω ήταν πολύ σωστή γιατί όσο περνούσε η ώρα το βουνό γίνονταν επικίνδυνο. Η διάσχιση του παγετώνα μέχρι την κατασκήνωση μας ήταν πολύ εξαντλητική από την δυνατή ακτινοβολία και τη ζέστη. Λίγο πριν τις 10:00 το πρωί φτάσαμε τελικά στην κατασκήνωση όπου ξεκουραστήκαμε και μαγειρέψαμε. Επικοινωνήσαμε με τον ασύρματο με την ομάδα βάσης και μείναμε και αυτό το βράδυ στην κατασκήνωση για να επιστρέψουμε την επόμενη στην ΚΒ.

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011
Στις 5:30 ξυπνήσαμε στην κατασκήνωση και μέσα στην παγωνιά γρήγορα μαζέψαμε τα υλικά και την κατασκήνωση και κατεβήκαμε στην μορένα του παγετώνα προς το σημείο όπου είχαμε αφήσει προσωρινά μέρος των υλικών. Εκεί αφήσαμε λίγα ακόμα αναρριχητικά υλικά για να ελαφρύνουμε με σκοπό μια ακόμα ανάβαση σε κάποια άλλη κορυφή της περιοχής και συνεχίσαμε για την ΚΒ. Τα χιόνια στην διαδρομή είχαν μαλακώσει αρκετά και η κατάβαση ήταν πολύ δυσκολότερη από ότι την υπολογίζαμε. Στις 8:30 φτάσαμε στην ΚΒ όπου μας περίμεναν ο Χριστόφορος ο Δημήτρης και ο Μάνος. Αυτοί είχαν αποφασίσει να κατέβουν στο Batal και να κάνουν κάποια άλλη πεζοπορική διαδρομή στην περιοχή με πρώτο στόχο την λίμνη Chandra Tal. Έτσι στις 10:00 αναχώρησαν από την ΚΒ λίγη ώρα πριν αρχίσει η κακοκαιρία. Στις 11:00 άρχισε να βρέχει και δεν ξέραμε αν τελικά τους πρόλαβε η μπόρα ή όχι. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε ο Ranjeet ο μάγειρας στην ΚΒ ερχόμενος από το αεροδρόμιο του Δελχί όπου είχε συνοδέψει τον Χρόνη.

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011
Ένα βράδυ όλο ύπνο, 12 ώρες συνολικά, είχαμε ένα χαλαρό πρωινό με καφέ και ξεκούραση. Στις 10:00 άρχισε να βρέχει δυνατά και χωρίς διακοπή. Όλη την ημέρα ο καιρός ήταν χάλια με βροχή και την περάσαμε μέσα στο αντίσκηνο.

Σάββατο 16 Ιουλίου 2011
Ο καιρός σήμερα φαινόταν καλύτερος, από το πρωί είδαμε τις ακτίνες του ηλίου και μέχρι το μεσημέρι ήταν καλός αλλά μετά το μεσημέρι άρχισε να φυσά δυνατός αέρας στην ΚΒ. Έτσι και αυτή την μέρα δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτα.

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011
Μια ακόμα ημέρα στην ΚΒ χωρίς καμία δραστηριότητα. Ο καιρός το πρωί ήταν κλειστός από ομίχλη, έτσι δεν μπορούσαμε να δοκιμάσουμε μια τελευταία ανάβαση. Το μεσημέρι πήγαμε μια βόλτα προς τον νότο για να δούμε τον παγετώνα Dakka North. Το μόνο που περιμέναμε τώρα ήταν να έρθουν τα άλογα για να επιστρέψουμε και εμείς πίσω στο Batal αφού δεν υπήρχε χρόνος για άλλη ανάβαση.

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
Για σήμερα κανονίζαμε να πάμε να σκαρφαλώσουμε την κοντινή κορυφή Hora West νωρίς το πρωί. Ο καιρός ήταν κλειστός, έτσι το αναβάλαμε. Ο Ranjeet πήγε και έφερε τα υλικά που είχαμε αφήσει ψηλότερα. Το μεσημέρι πακετάραμε τα περισσότερα υλικά για να είναι έτοιμα για την επιστροφή. Αυτή η ημέρα ήταν απελπιστική και οι ώρες δεν περνούσαν.

Τρίτη 19 Ιουλίου 2011
Το πρωί είχε ομίχλη αλλά μετά ο καιρός άνοιξε και με τον Γιάννη και το Sudipto ξεκινήσαμε την επιστροφή. Η διαδρομή ήταν εύκολη και ευχάριστη μέχρι το κάτω οροπέδιο όπου βρήκαμε του αγωγιάτες, οι οποίοι είχαν μόλις φτάσει στην τοποθεσία Padar και είχαν αρχικά σκοπό να διανυκτερεύουν εδώ και να ανέβουν την επόμενη ημέρα στην ΚΒ. Τους είπαμε να συνεχίσουν κατευθείαν για την ΚΒ και να πάνε να πάρουν τα πράγματα σήμερα. Στο Padar (το κάτω λιβάδι) υπάρχει ένα εικόνισμα όπου κάθε χρόνο κάποια ημέρα το καλοκαιριού υπάρχει μια γιορτή και συγκεντρώνονται όλοι οι τσοπάνηδες. Σήμερα ήταν αυτή η ημέρα για την φετινή χρονιά και για να το γιορτάσουν είχαν σφάξει 2 αρνιά και τα μαγείρευαν όλοι μαζί. Μας πρόσφεραν φαγητό και γλυκό. Στις 15:00 τα άλογα με τα υλικά της ΚΒ έφτασαν στο Padar. Εμείς συνεχίσαμε προς την περιοχή Dakka (συρματόσχοινο), η διαδρομή ήταν πολύ όμορφη και διέσχιζε καταπράσινα λιβάδια όπου βοσκούσαν αρκετά κοπάδια ζώων. Στο συρματόσχοινο χρειαστήκαμε 1:30 ώρα για να περάσουμε τα υλικά από την άλλη πλευρά. Είχε σουρουπώσει και στήσαμε όλοι μαζί μια προσωρινή σκηνή για να περάσουμε το βράδυ δίπλα στο χείμαρρο.

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011
Λίγο γάλα με μπισκότα για πρωινό και αναχωρήσαμε από την περιοχή Dakka για το Batal. Μετά από 2:45 χαλαρό περπάτημα και διασχίζοντας τους δύο χείμαρρους φτάσαμε στο Batal. Ο καιρός ήταν πολύ καλός και στήσαμε το μεγάλο αντίσκηνο της κουζίνας στο λιβάδι πίσω από τους λόφους. Το απόγευμα το περάσαμε χαλαρώνοντας στο λιβάδι και με μια βόλτα μέχρι την γέφυρα.

Πέμπτη 21 Ιουλίου 2011
Το λεωφορείο μας έπρεπε να έχει φτάσει στο Batal από χθες το βράδυ αλλά τελικά δεν εμφανίστηκε μέχρι το πρωί. Δεν είχαμε ιδέα τι μπορεί να είχε συμβεί. Οι ώρες περνούσαν και στείλαμε τον Yougi με ένα διερχόμενο όχημα μέχρι το Chetrou να δει μήπως είχε μείνει εκεί. Τελικά στις 11:00 το αυτοκίνητο έφτασε και αναχωρήσαμε για το Manali. Το ταξίδι πήγε καλά εκτός από τη δίωρη καθυστέρηση στο πέρασμα Rohtang όπου και πάλι ο δρόμος ήταν κλειστός. Στις 19:00 φτάσαμε στο Manali και βρήκαμε και τους υπόλοιπους της ομάδας που είχαν φτάσει πριν λίγες ημέρες. Ο Μάνος ήταν άρρωστος από γαστρεντερίτιδα και διάρροιες και είχαν πάει ήδη στο νοσοκομείο.

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011
Το πρωί κάναμε βόλτα στην αγορά για ψώνια και φαγητό, ενώ το απόγευμα με τον Γιάννη και το Sudipto πήγαμε με το λεωφορείο της γραμμής στο χωριό του Rajeet, 30 χλμ χαμηλότερα στην κοιλάδα Kullu. Ο γιος του Rajeet, Arien είχε τα γενέθλια του. Κάναμε μια ευχάριστη βόλτα στα αγροκτήματα και στην ηρεμία του χωριού. Το βράδυ επιστρέψαμε πίσω στο Manali στο ξενοδοχείο.

Σάββατο 23 Ιουλίου 2011
Το πρωί ανέβηκα με το Γιάννη στο Ναό που βρίσκετε πάνω στο λόφο πίσω από το ξενοδοχείο. Ο λόφος είχε μεγάλα και πανύψηλα δέντρα ύψους 50 μέτρα περίπου. Έπειτα κατεβήκαμε στην αγορά για τα τελευταία ψώνια και επιστρέψαμε πίσω στο ξενοδοχείο για τις ετοιμασίες της επιστροφή στο Δελχί. Μετά από αρκετή φασαρία έγιναν οι λογαριασμοί του ξενοδοχείου και με οδηγό του λεωφορείου τον Sunny (που είχαμε και από το Batal μέχρι εδώ) ξεκινήσαμε το ταξίδι στις 20:15. Στο χωρίο του Rajeet σταματήσαμε και κατεβάσαμε τον Rajeet με τα υλικά του μαγειρείου και αποχαιρετίσαμε τον Sudipto που θα έμενε μερικές μέρες με τον Rajeet μέχρι να πάει στην επόμενη αποστολή στις κορυφές KR5 & KR6. Όλο το βράδυ ταξιδεύαμε για το Δελχί.

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011
Μετά από πολλές ώρες στο δρόμο και μεγάλη ταλαιπωρία, ειδικά για τον Μάνο που ήταν καταβεβλημένος από την γαστρεντερίτιδα, φτάσαμε στις 13:45 το μεσημέρι στο αεροδρόμιο, πολλές ώρες πριν την πτήση της επιστροφής. Μετά από 5,30 ώρες αναμονή στο αεροδρόμιο τις οποίες περάσαμε με βόλτες και χαλάρωση κάναμε το check-in. Αρχικά οι υπάλληλοι μας έκαναν σχόλια για τις χειραποσκευές, ενώ οι αποσκευές μας ήταν οριακά σε βάρος. Εν' τέλει καταφέραμε να περάσουμε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

Δευτέρα 25 Ιουλίου 2011
Η πτήση μας από το Δελχί αναχώρησε χωρίς καθυστέρηση και μετά από 4 ώρες αναμονή στο Bahrain συνεχίσαμε το ταξίδι μας για την Αθήνα, όπου φτάσαμε λίγο μετά το μεσημέρι. Με το μετρό και τον ηλεκτρικό έφτασα στο σταθμό των λεωφορείων, όπου πρόλαβα το λεωφορείο των 18:00 για τα Τρίκαλα και αργά το βράδυ επέστρεψα πίσω στο χωρίο μου.



Γράφημα Υψομέτρου



Μέλη της αποστολής
Δρ. Νικόλαος Κρούπης
Ηλεκτρολόγος μηχ & μηχανικός υπολογιστών.
Ελάτη, Τρίκαλα
Γιάννης Κοβανίδης
Φοιτητής του Τμήματος φυσικής αγωγής και Αθλητισμού
Αριστοτελείο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Σέρρες
Μέλος του Ε.Ο.Σ. Θεσσαλονίκης
Χριστόφορος Κουνιάκης
Καθηγητής Μαθηματικών, Λάρισα
Εκπαιδευτής Ορειβασίας ΕΟΟΑ
Μέλος του Ε.Ο.Σ. Αθηνών
Δημήτρης Τιτόπουλος
Νοσοκόμος, Αθήνα
Εκπαιδευτής Ορειβασίας ΕΟΟΑ
Μέλος του Ε.Ο.Σ. Αθηνών
Μανώλης Λουδάρος
Τεχνικός Κατασκευών, Αθήνα
Μέλος του Ε.Ο.Σ. Αθηνών
Χρόνης Σιούλας
Αθλητής αναρρίχησης και ποδηλασίας
Μέλος του Ε.Ο.Σ. Σερρών
Sudipto Pal
Σχεδιαστής 3D animation ταινιών
Καλκούτα, Ινδία
Ranjeet Negi
Μάγειρας
Kullu Valley, Himachal Pradesh, Ινδία
Yograj Thekur
Βοηθός μάγειρα
Kullu Valley, Himachal Pradesh, Ινδία

 



Κόστος της αποστολής
Κόστος ταξιδιού
Euro
Βίζα για την Ινδία
68
Εισητήρια από Αθήνα-Μπαχρέιν-Δελχί και πίσω
555
Αεροπορικό εισητήριο από Δελχί για Λεχ
50
Λεωφοριάκι Δελχί-Μανάλι-Batal και πίσω
820
Ξενοδοχείο στο Μανάλι
20
Άλογα από το Batal μέχρι το BC και πίσω (2 μουλαράδες με 10 άλογα)
550
Ενοικίαση σκηνών για την BC
50
Τρόφιμα
450
Μάγειρας και βοηθός
340
Συνολικό κόστος ταξιδιού κατά άτομο
1300

Ευχαριστώ τον φίλο Sudipto για την βοήθεια που πρόσφερε καθόλη τη διάρκεια της αποστολής


Πίσω στην κεντρική σελίδα