Αποστολή στην κοιλάδα Raru, Zanskar, Ladakh, Ινδικά Ιμαλάια.

Πρώτες αναβάσεις στις κορυφές Katkar Kangri (R35) 6148μ., Mutik Skal (R26) 6243μ., LamaSoo (Lame So) 5947μ. και δεύτερη ανάβαση (νέα διαδρομή) στη Skilma Kangri 6020μ.

 

Μια μικρή ομάδα ελλήνων ορειβατών, αποτελούμενη από τους Πάνο Αθανασιάδη, Γιώργο Βουτυρόπουλο, Νίκο Κρούπη και Νίκο Λαζανά και, κινήθηκε με στόχο την κοιλάδα Raru στα Ινδικά Ιμαλάια (αναφέρεται λανθασμένα και ως Reru) για την πραγματοποίηση αναβάσεων σε ασκαρφάλωτες κορυφές. Στις 12 Αυγούστου η ομάδα έφτασε στο Δελχί και την επόμενη ημέρα πέταξε για την πόλη Leh (3560μ.) στο Ladakh. Έπειτα από παραμονή δύο ημερών στο Leh για την αγορά των απαραίτητων τροφίμων και την οργάνωση της αποστολής. Στις 12 Αυγούστου η αποστολή ξεκίνησε το οδικό κομμάτι της πρόσβασης με τζιπ για το χωριό Raru στην κοιλάδα Zanskar. Την ομάδα συνόδευσαν ο μάγειρας Nirot Pandey από το Νεπάλ, και ο βοηθός του Stanzin Gonpo από το χωριό Raru. Το ταξίδι διάρκεσε δύο ημέρες. Την πρώτη ημέρα η ομάδα πέρασε από την πόλη Kargil και συνέχισε για την κοιλάδα Zanskar με ενδιάμεση διανυκτέρευση σε καταφύγιο, στο χωριό Penzila. Το μεσημέρι της δεύτερης ημέρας η ομάδα έφτασε στο Padum, μια μικρή κωμόπολη (πρωτεύουσα της κοιλάδας Zanskar), και το ίδιο απόγευμα (16/8) κατέληξε στο χωριό Raru (3789μ.) και κατασκήνωσε κοντά στο σχολείο. Για την κατασκήνωση στο χωριό Raru, αλλά και για όλες τις ημέρες στο βουνό, ο πρόεδρος του χωριού ζήτησε 120 INR τη βραδιά για το κάθε αντίσκηνο. Αφότου διευκρινίστηκε ότι τα χρήματα αυτά διατίθενται για τις ανάγκες της κοινότητας, τα μέλη της αποστολής συγκατατέθηκαν προς αυτή την απαίτηση.

 

Στις 17 Αυγούστου η ομάδα αναχώρησε από το χωριό Raru προς την ομώνυμη κοιλάδα, μαζί με 8 μισθωμένα άλογα και τους αλογάρηδες, περνώντας αρχικά τη γέφυρα στο χωριό και ανεβαίνοντας την κοιλάδα από την αριστερή πλευρά της κοίτης του ποταμού. Στην αρχή το μονοπάτι ήταν καλό για περίπου 5 χλμ., μετά χανόταν μέχρι την περιοχή Sumdo, σημείο συμβολής δύο ποταμών όπου η κοιλάδα διακλαδίζεται σε δύο δευτερεύουσες κοιλάδες: την Katkar Nala (αριστερά) και την Nateo Nala (δεξιά). Από την συμβολή των ποταμών, η ομάδα ακολούθησε την κοιλάδα Katkar (πάντα στα αριστερά της κοίτης), όπου όμως δεν υπάρχει καλό μονοπάτι παρά μόνον τα ίχνη των yak που οι χωρικοί αφήνουν στην περιοχή για βοσκή τους καλοκαιρινούς μήνες. Μετά από πορεία περίπου 15 χλμ, αργά το απόγευμα της ίδιας μέρας η ομάδα κατασκήνωσε σε μικρό ομαλό λιβάδι πίσω από μια χαρακτηριστική συστάδα θάμνων (4297μ.). Εκεί δίπλα, στη βάση της πλαγιάς, υπήρχε πηγή με άφθονο καθαρό νερό. Την επόμενη ημέρα η ομάδα συνέχισε την πεζοπορία, και μετά από περίπου 3 ώρες έφτασε στο σημείο όπου το δευτερεύον ρέμα από τον παγετώνα της κορυφής Skilma Kangri συναντά το ποτάμι της κοιλάδας Katkar. Μετά από ακόμα 100μ. περίπου, η ομάδα έστησε την κατασκήνωση βάσης (ΚΒ) σε υψόμετρο 4460μ. (ακριβείς συντεταγμένες: 33ο10′ 44.2”N - 76ο 59′ 40.9”E).

 

Το πρωί της 19ης  Αυγούστου η ομάδα έκανε μια πρώτη αναγνωριστική ανάβαση προς την κορυφή R35 προωθώντας ταυτόχρονα και ένα μέρος του εξοπλισμού. Μετά από πορεία περίπου 2 χλμ (παραμένοντας στην αριστερή όχθη) οι τέσσερις ορειβάτες συνάντησαν την παγετωνική λίμνη από την οποία  απορρέει ο ποταμός της κοιλάδας Katkar, και συνέχισαν ανηφορικά στα αριστερά του χειμάρρου που κατεβαίνει από τον παγετώνα που βρίσκεται ανατολικά της κορυφής R35. Φτάνοντας σε υψόμετρο 4975μ. συνάντησαν μεγάλο πλάτωμα όπου η μειωμένη ταχύτητα ροής του χειμάρρου επιτρέπει την διάσχισή του. Στο σημείο αυτό πέρασαν στην απέναντι όχθη και λίγο ψηλότερα, σε υψόμετρο περίπου 5100μ., συνάντησαν τον παγετώνα. Ο παγετώνας δεν είχε καθόλου crevass. Είχε όμως δύο μεγάλα κανάλια νερού που έτρεχαν ορμητικά στην επιφάνειά του και απαιτούσαν ιδιαίτερη προσοχή για την (κατά τα άλλα εύκολη) διάσχισή τους. Κατά την πρώτη αυτή αναγνωριστική ανάβαση, η ομάδα άφησε κάποια αναρριχητικά υλικά και υλικά κατασκήνωσης κοντά στον παγετώνα, και το απόγευμα επέστρεψε στην ΚΒ.

 

Στις 21/8 η ομάδα αναχώρησε ξανά από την ΚΒ με προορισμό τον παγετώνα σκοπεύοντας να διανυκτερεύσει και να εξετάσει από κοντά την κορυφή R35 για την εξεύρεση πιθανής διαδρομής ανάβασης. Αφού άφησαν τον πρόσθετο εξοπλισμό διανυκτέρευσης δίπλα στον παγετώνα (200 περίπου μέτρα προς τα δεξιά) ανέβηκαν εύκολα προς την πίσω μεριά της κορυφής R35. Ο παγετώνας έχει γενικά πολύ μικρή κλίση. Φτάνοντας στα 5300μ. αποκαλύφθηκε η ΝΑ πλευρά του βουνού που έδειχνε να παρέχει την ευκολότερη διαδρομή προς την κορυφή. Έτσι, η ομάδα αποφάσισε να δοκιμάσει μια ανάβαση την επόμενη κιόλας ημέρα. Όμως μόλις επέστρεψαν στο σημείο διανυκτέρευσης έπιασε να βρέχει. Μη έχοντας πάρει αντίσκηνο, ο Βουτυρόπουλος με τον Λαζανά κατάφεραν να βρουν χώρο για bivouac κάτω από ένα μεγάλο βράχο, ενώ οι Αθανασιάδης και Κρούπης αναχώρησαν εσπευσμένα (για να προλάβουν να περάσουν το ποτάμι πριν νυχτώσει) και έφτασαν βράδυ στην ΚΒ. Την επόμενη μέρα επέστρεψαν στην ΚΒ και οι άλλοι.

 

Στις 23/8 μετά το μεσημέρι, η ομάδα αναχώρησε από την ΚΒ για μια δεύτερη προσπάθεια. Αυτή τη φορά είχαν μαζί τους ένα αντίσκηνο όπου έμειναν οι τρεις, ενώ ο τέταρτος (Λαζανάς) διανυκτέρευσε ξανά κάτω από το βράχο. Το επόμενο πρωί (25/8) στις 03:45, ξεκίνησαν από την κατασκήνωση και διέσχισαν τον παγετώνα μέχρι την ΝΑ πλευρά του βουνού (R35) και ξεκίνησαν την ανάβαση πριν ακόμα χαράξει. Η πλαγιά ήταν στο μεγαλύτερό της τμήμα βραχώδης και σαθρή. Όπου ήταν εφικτό, προτιμήθηκε η κίνηση στο παγωμένο χιόνι όπου η κλίση έφτανε μέχρι και τις 45 μοίρες στα 6000μ. Φτάνοντας όμως στη βραχώδη νότια ράχη, και σε υψόμετρο 6080μ., αντίκρισαν τον μέχρι πρότινος μη ορατό πύργο της κορυφής το ύψος του οποίου δεν ήταν μεγάλο. Ωστόσο ήταν αδύνατο να αναρριχηθούν σε αυτόν, ή να τον παρακάμψουν (αφενός διότι ήταν εξαιρετικά σαθρός και απότομος, και αφετέρου γιατί δεν κουβαλούσαν μαζί τους τον απαραίτητο εξοπλισμό). Έτσι επέστρεψαν στην κατασκήνωση [Διαδρομή Ν-ΝΑ πλευράς, AD, max 45ο, III, ΥΔ 600μ].

 

Την επομένη (25/8) οι Αθανασιάδης και Βουτυρόπουλος επιχείρησαν ανάβαση στην R35 από την δυσκολότερη ανατολική της κόψη. Αναχώρησαν από το αντίσκοινο πριν ξημερώσει, ανέβηκαν τις σάρες πάνω από την κατασκήνωση, και σκαρφάλωσαν ένα κολουάρ με σκληρό χιόνι για 80μ. (max 60ο) που οδηγεί σε χαρακτηριστικό αυχένα της κόψης. Από εκεί (στα 5700μ. περίπου) συνέχισαν την αναρρίχηση επί της κόψης, στο τελικό κομμάτι της οποίας η κλίση έφτανε τοπικά μέχρι και τις 80 μοίρες. Εν μέσω χιονόπτωσης που διάρκεσε 3 ώρες, κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή R35 (6148μ.) μετά το μεσημέρι, και επέστρεψαν κάνοντας συνολικά έντεκα 60άρια ραπέλ. Η όλη τους προσπάθεια διάρκησε 15 ώρες. Η κορυφή R35 ονομάστηκε Katkar Kangri μιας και δεσπόζει απόλυτα της κοιλάδας Katkar. Την επόμενη ημέρα επέστρεψαν στην ΚΒ κατεβάζοντας όλο τον εξοπλισμό της κατασκήνωσης [Διαδρομή Ανατολικής κόψης, D, 50-80ο, III/IV, ΥΔ 800μ.].

 

Έπειτα από 2 ημέρες ξεκούρασης στην ΚΒ, στις 28/8 οι Αθανασιάδης και Κρούπης αναχώρησαν για την κορυφή R26 που βρίσκεται μεταξύ των κοιλάδων Katkar και Nateo και νότια από την συμβολή των αντίστοιχων ποταμών στο σημείο Sumdo. Αφού διέσχισαν νωρίς το πρωί τον ποταμό Katkar, ανέβηκαν την μορένα στα αριστερά του ρέματος που κατεβαίνει από τον παγετώνα της κορυφής R26. Μετά από 8 ώρες επίπονης προσπάθειας έφτασαν στον δευτερεύοντα, πλευρικό παγετώνα στα ανατολικά της κορυφής και έστησαν το αντίσκηνο σε υψόμετρο 5520μ. (33ο 10’28.4”Ν - 76ο 57’33.2”Ε). Ο καιρός το βράδυ δεν ήταν καθαρός και το πρωί χιόνιζε. Έτσι, μόλις ο ουρανός ξάνοιξε γύρω στις 9 αναχώρησαν επιφυλακτικά για την κορυφή. Προσέγγισαν το ανώτατο σημείο του παγετώνα (5630μ.) και ανέβηκαν το λούκι (45ο) που οδηγεί στον αυχένα της ΒΑ ράχης (5833μ.). Από εκεί κινήθηκαν παράλληλα στο πρώτο, σχεδόν οριζόντιο, κομμάτι της βραχώδους ράχης.

Από το σημείο που η κλίση αρχίζει να αυξάνεται, συνέχισαν την αναρρίχηση ασφαλιζόμενοι σχεδόν αποκλειστικά σε παγόβιδες. Μετά από 2-3 εύκολες σχετικά σχοινιές βρήκαν έναν παλιό κομμάτι στατικού σχοινιού γύρω από έναν βράχο, πιθανότατα από προηγούμενη υποχώρηση[1]. Στη συνέχεια, επειδή η κόψη της ράχης ήταν βραχώδης και τεχνικά πιο δύσκολη, σκαρφάλωσαν λίγα μέτρα χαμηλότερα, στην ανατολική παγωμένη πλαγιά (κλίσεις από 50 έως 55ο). Σε υψόμετρο περίπου 6150μ. σκαρφάλωσαν πάνω στη βραχώδη και σαθρή ΒΑ κόψη με δυσκολία ΙΙ/ΙΙΙ. Τελικά, στις 16:00 έφτασαν στην κορυφή R26 (υψόμετρο 6243μ., συντεταγμένες: N33ο10′37.5”- E76ο 56′47.2”) την οποία ονόμασαν Mutik Skal[2]. Η κατάβαση έγινε με δώδεκα 60άρια ραπέλ (καταρρίχηση από τον Π. Αθανασιάδη, λόγω έλλειψης 2ου σχοινιού). Οι δύο ορειβάτες ολοκλήρωσαν την προσπάθειά τους μέχρι την προωθημένη κατασκήνωση σε 12 ώρες, και την επόμενη ημέρα επέστρεψαν στην ΚΒ.  [Διαδρομή ΒΑ ράχη, D-, ΥΔ 500μ, Ανάπτυγμα 900μ, 40-55ο, ΙΙ/ΙΙΙ].

 

Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, οι Βουτυρόπουλος και Λαζανάς ανέβηκαν στην μορένα του παγετώνα της Skilma Kangri και έκαναν κατασκήνωση δίπλα σε μια μικρή λίμνη στα 5190μ. κάτω από τις ομαλές πλαγιές της κορυφής Mount Jules. Την επόμενη ημέρα (29/8) στις 6:30 με ασθενή χιονόπτωση αναχώρησαν με στόχο μια ανώνυμη κορυφή που βρίσκεται ΒΑ (αριστερά) της Skilma Kangri. Η ανάβαση σε αυτήν έγινε από την βόρεια πλευρά [AD, μέση κλίση 30ο έως και 50ο, ΥΔ 500μ] και η κορυφή ονομάστηκε LamaSoo (Lame-So) που σημαίνει “Το Δόντι του Μοναχού” στην τοπική γλώσσα. Το ύψος της κορυφής μετρήθηκε με βαρόμετρο ως 5947μ. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κάποια καταγεγραμμένη αναφορά σε αυτή την κορυφή, θεωρείται πως η παραπάνω ανάβαση ήταν η πρώτη. Η κατάβαση έγινε από την ανατολική ράχη και προς την κορυφογραμμή που οδηγεί προς την κορυφή Mount Jules. Οι Βουτυρόπουλος και Λαζανάς συνέχισαν την εύκολη και πολύ ομαλή κορυφογραμμή περνώντας από δύο ακόμα κορυφές (Peak 5820μ., και Peak 5795μ.) και επέστρεψαν στην προωθημένη κατασκήνωσή τους το απόγευμα.

Την επόμενη ημέρα στις 5:00π.μ προσέγγισαν το ανώτατο σημείο του παγετώνα και σκαρφάλωσαν ως τον αυχένα που βρίσκεται μεταξύ των κορυφών Skilma και LamaSoo. Από εκεί συνέχισαν στην ανατολική χιόνινη ράχη της Skilma Kangri. Η ανάβαση αυτή είναι η δεύτερη, και έγινε από νέα διαδρομή [Διαδρομή Ανατολική ράχη, D-, μέση κλίση 50ο μέγιστη 70ο, ΥΔ 500μ.]. Για την επιστροφή χρειάστηκαν 7 ραπέλ. Το ύψος της κορυφής μετρήθηκε με βαρόμετρο ως 6020μ. Στις 31/08 οι δύο ορειβάτες επέστρεψαν στην ΚΒ.

 

Τέλος, έπειτα από ολιγοήμερη αναμονή, η αποστολή επέστρεψε στο χωριό Raru, και μετά από δύο ακόμα ημέρες οδικής μετακίνησης με τζιπ έφτασε πίσω στο Leh. Στις 8/9 τα μέλη της αποστολής ταξίδεψαν αεροπορικώς ως το Δελχί, και την επόμενη ημέρα επέστρεψαν στην Αθήνα.

 



[1]  Εκτιμάται να είχε τοποθετηθεί πριν από περίπου 3-5 χρόνια, ενώ για την προσπάθεια αυτή δεν υπάρχει καμία καταχωρημένη αναφορά. Από το σημείο εκείνο και μετά η κλίση της ράχης αυξάνεται και η αναρρίχηση ήταν πιο απαιτητική. Μέχρι και την κορυφή δεν βρέθηκε κανένα ίχνος προηγούμενης ανάβασης.

2.    Στην τοπική γλώσσα το όνομα αυτό σημαίνει Χαμένο Μαργαριτάρικαι παραπέμπει στο ότι η υποβλητική αυτή κορυφή βρίσκεται περιτοιχισμένη από άλλες δευτερεύουσες κατά τρόπο που την καθιστά αθέατη από τις εκατέρωθεν κοιλάδες.