Πακιστάν  2004 - Αποστολή στο όρος Buni Zom 6551μ
Κεντρική Σελίδα Προηγούμενη Σελίδα   Επόμενη Σελίδα
 
Σάββατο 29 Μαίου 2004: το ταξλιδι από το Chitral στο Rahman και από εκέι με τα πόδια στο χωριό Phargam
Στις 5 το πρωί ξύπνησα και νιώθω ότι είμαι πολύ καλύτερα, αισθάνομαι έτοιμος για να συνεχίσουμε το δρόμο για το βουνό. Στις 6:00 το jeep έρχεται στο ξενοδοχείο και φορτώνουμε να πράγματα. Στο δρόμο για το Harchin περάσαμε από πολλά σημεία ελέγχου με μπάρα, απλός συμπληρώνοντας τα απαραίτητα στοιχεία μας συνεχίζαμε το ταξίδι. Κάναμε μια στάση στο χωρίο Awi στο ξενοδοχείο glacier view, που έχει καταπληκτική θέα των κορυφών του Buni Zom. Ο δρόμος είναι πολύ στενός και περνά πλάι στις απόκρημνες πλαγιές, παράλληλα με τον ποταμό Chitral. Στη συνέχεια της διαδρομής σταματήσαμε για πετρέλαιο στο Mastuj. Η αντλία πετρελαίου λειτουργεί χειροκίνητα μιας και δεν υπάρχει ηλεκτρικό στην περιοχή. Φτάνοντας στη γέφυρα που περνά από το Harchin στο χωριό Rahman είδαμε ότι την είχαν επισκευάσει, έτσι αποφασίσαμε να συνεχίσουμε μέχρι πιο ψηλά με το jeep. Ο δρόμος ήταν όμως τόσο χάλια που το αυτοκίνητο πήγαινε πιο αργά από τους πεζούς. Μόλις που χωρούσε στο σοκάκι που περισσότερο με μονοπάτι έμοιαζε. Σε ένα λιβαδάκι, μετά το χωριό Rahman σταματήσαμε και ξεφορτώσαμε τα πράγματα. Τελικά ο οδηγός μας ζητούσε πολύ περισσότερα χρήματα και τελικά του δώσαμε 3600 rupees. Εκεί έρχονται ο χωριανοί που προσφέρονται για την μεταφορά των υλικών. Παζαρεύουμε αλλά μέχρι να κανονίσουμε την τιμή ξάφνου εμφανίζεται ο Amir. Συμφωνούμε στην τιμή 600 rupees ανά αχθοφόρο και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς το χωριό Phargam και να μείνουμε στο σπίτι του Amir. Στην αυλή του σπιτιού κατασκηνώνουμε και με τον Πάνο και το Γιώργο κάνουμε μια ανάβαση εγκλιματισμού προς το Kulakmali. Ο Amir ετοιμάζει βραδινό γεύμα και κοιμάται και αυτός στην αυλή για παρέα.

Κυριακή 30 Μαίου 2004: Πεζοπορία με τους αχθοφόρους στην Κατασκήνωση Βάσης
Πρωινό ξύπνημα στις 6:00, τρωμε πρωινό και πακετάρουμε τα υλικά μας. 8 αχθοφόροι θα μεταφέρουν τα υλικά στο Kulakmali. Οδηγός ο Amir που και αυτό κουβαλά μερικά πράγματα. Χωρίς προβλήματα υψομέτρου αρχίσαμε να ανηφορίζουμε. Μας ακολουθούσαν και 3 πιτσιρικάδες, και έπαιζαν πόλο σε κάθε πλατό που συναντούσαμε. Μια στάση για τσάι και φαγητό στη τοποθεσία Dirshal (σε αυτή τη θέση είχαμε κάνει το ενδιάμεσο camp το 2002). Μετά από λίγες ώρες πορείας φτάσαμε τελικά στις 13:00 στο Kulakmali. Φέτος χιόνι είχε παντού τριγύρω, ενώ τα ρέματα δεν είχαν πολύ νερό ακόμα. Με τον Amir και ένα αχθοφόρο πήγαμε στο βράχο που πρέπει να αναρριχηθούμε, βάλαμε τα πρώτα 2 καρφιά και επιστρέψαμε. Στήσαμε τις σκηνές της κατασκήνωσης και ετοιμάσαμε την κατασκήνωση βάσης. Από νωρίς στις 18:00 πέφτουμε για ύπνο, αλλά κανένα δε παίρνει ο ύπνος από τόσο νωρίς. Στις 21:00 αρχίζει να χιονίζει, το πρωί που ξυπνήσαμε ήτα οι σκηνές σκεπασμένες και όλα γύρο κάτασπρα.


Δευτέρα 31 Μαίου 2004: Αναρρίχηση στον Βράχο
Ευτυχώς ο καιρός φαίνεται να φτιάχνει και τα λίγα χιόνια άρχισαν να λιώνουν. Με το Γιώργο ξεκινάμε για το βράχο όπου φτάνουμε μετά από μια ώρα. Άρχιζε να χιονίζει αλλά εμείς συνεχίζουμε να ετοιμάζουνε τα υλικά για την αναρρίχηση και σε λίγο σταματά να χιονίζει. Μπαίνω επικεφαλής και αρχίζω το κάρφωμα. Για 2 ώρες ήμουν συνεχόμενα κρεμασμένος και κάρφωσα 6 καρφιά, προσπαθώντας να ανέβω ένα στένωμα αριστερά. Ξαφνικά χιονοθύελλα μας κάνει να επιστρέψουμε γρήγορα στην κατασκήνωση βάσης. Ο Πάνος είχε έρθει προς τον βράχο αναζητώντας μας, και το συναντήσαμε λίγο χαμηλότερα και επιστρέψαμε μαζί στην κατασκήνωση. Μπαίνουμε στη σκηνή, ενώ ο καιρός φαίνεται να πάει προς τα χειρότερα. Πριν τις 21:00 είχε στρώσει το χιόνι και οι σκηνές μας είχαν καλυφθεί.


Τρίτη 1 Ιουνίου 2004 : Κακοκαιρία - Αναρρίχηση στον Βράχο
Σήμερα είναι η πρώτη μέρα του καλοκαιριού, αλλά έξω έχει 10 εκατοστά χιόνι, ίσα που δεν έχουμε βραχεί. Προσπαθούμε να τακτοποιήσουμε τα υλικά και να καθαρίσουμε τις σκηνές από τα χιόνια. Ξάφνου εμφανίζεται ο Amir και μας βοηθά, κάνουμε πρωινό και μετά κατευθείαν ρύζι για να αναπληρώσουμε τις δυνάμεις που χάσαμε μέχρι τώρα. Κατά τις 9 αρχίζουμε να ανηφορίζουμε προς το βράχο όλοι μαζί, και ο Amir ακολουθεί. Αρχίζω το σκαρφάλωμα ενώ με ασφαλίζει ο Γιώργος. Ο Amir μας λεει ότι πρέπει να κινηθούμε συνεχώς διαγώνια μέχρι τον καταρράκτη. Προχωρώ λίγα μέτρα ακόμα προς τον καταρράκτη και φτάνω σε ένα κατακόρυφο τοίχο και κάτω ένα χάσμα 50 μέτρων, κατακόρυφου και αρνητικού βράχου. Κουράζομαι και κατεβαίνω. Ο Γιώργος ανεβαίνει αλλά και αυτός δεν μπορεί να συνεχίσει. Ενώ απομακρύνομε από το βράχο παρατηρώ ότι υπάρχει ένα ρελέ ακριβώς πάνω από το σημείο που είχα φτάσει προηγουμένως. Ο Γιώργος κατεβαίνει και συνεχίζω ξανά, ως που σύντομα φτάνω στο ρελέ που έχει δύο καρφιά και ένα σκοινί. Προσθέτω ένα ιμάντα και συνεχίζω βάζοντας ένα καρφί προς τον καταρράκτη. Ξαφνικά ο καιρός χαλά και έρχεται χιονοθύελλα. Ο Amir φεύγει πρώτος, ενώ εμείς μαζεύουμε τα υλικά και κατηφορίζουμε γρήγορα μέσα στη χιονοθύελλα. Στήνουμε και την τρίτη σκηνή με άσχημο καιρό, ενώ μετά από μία ώρα βγαίνει ξανά ο ήλιος και ζεσταίνει. Στις 18:00 πέφτουμε για ξεκούραση και ύπνο.


Τετάρτη 2 Ιουνίου 2004: Αναρρίχηση στον Βράχο
Σηκωνόμαστε νωρίς το πρωί στις 7:00, ο καιρός δείχνει καλύτερος, αλλά πολλές ομίχλες έρχονται αργά από τα χαμηλά. Με το Γιώργο ξεκινάμε στις 8:30 για το βράχο. Αρχικά βγάζουμε όλα τα περιττά καρφιά μέχρι το ρελέ. Προχωράω δύο καρφιά μετά το ρελέ, και ανεβάζω και το Γιώργο στο ρελέ, για να με ασφαλίσει για την συνέχεια. Αρχίζω να ανεβαίνω και βάζω ακόμα ένα καρφί αλλά δεν μπορώ να περάσω ένα μικρό αρνητικό βράχο. Εδώ είναι η μεγάλη στιγμή να αποφασίσουμε να διακόψουμε τις προσπάθειες από το σημείο αυτό. Με κόπο κατεβαίνουμε αφήνοντας μόνο τον ιμάντα στο ρελέ. Στη συνέχεια φορτωνόμαστε όλα τα υλικά και τα τρόφιμα και με πολύ κόπο καταφέρνουμε να τα κατεβάσουμε όλα στην κατασκήνωση βάσης. Σύσκεψη για την συνέχεια της αποστολής. όλα δείχνουν ότι πρέπει να κινηθούμε προς τον παγετώνα gordoghan. Αύριο θα πάμε μέχρι τον παγετώνα για εγκλιματισμό και στην συνέχεια θα βρούμε Porter για την μεταφορά των υλικών. Ο Γιώργος ελπίζει για Main μέσο North. Εγώ πιστεύω ότι δεν θα καταφέρουμε και πολλά.


Πέμπτη 3 Ιουνίου 2004: Ανάβαση από την κατασκήνωση βάσης στον παγετώνα Gordoghan στα 4700μ και πίσω στην κατασκήνωση βάσης
Ξυπνάμε στις 4:30, κάνουμε πρωινό και ετοιμάζουμε μικρά σακίδια για την ανάβαση στον παγετώνα Gordoghan. Στις 5:50 αναχωρούμε από το BC και φτάνουμε στις παρυφές του παγετώνα στις 7:00. Αρχίζει ν ανάβαση από το γνωστό δρόμο, αλλά σύντομα αρχίσαμε να κουραζόμαστε λόγο του υψομέτρου. Ο καιρός είναι σχετικά καλός, αλλά ένα σύννεφο μας κρύβει συνεχώς τον ήλιο. Στα 4100μ ο Πάνος αποχωρεί από την προσπάθεια και αρχίζει αργά την επιστροφή στοBC. Συνεχίζουμε οι τρεις μας, ενώ ο Μπάμπης κατά την ανάβαση μένει λίγο πίσω. Μετά την κοπιαστική ανάβαση φτάνουμε στον παγετώνα στα 4700μέτρα, πολύ κρύο και τα πάντα καλυμμένα με χιόνι. Σε μερικά σημεία το χιόνι βουλιάζει και πέφτουμε μέχρι το γόνα. Μετά από 30 λεπτά φτάνει και ο Μπάμπης κουρασμένος. Η επιστροφή είναι πολύ δύσκολη μέσα στο χαλιά. Φτάνουμε ως τη διασταύρωση, όπου ο Μπάμπης μένει για ξεκούραση. Ο Πάνος μας περιμένει με ανυπομονησία πριν το BC για μαζί αναμένουμε τον Μπάμπη που έχει μείνει πολύ πίσω, και φτάνει μετά από μία ώρα. Φαγητό και ξεκούραση μετά από την τόσο κοπιαστική πορεία.


Παρασκευή 4 Ιουνίου 2004: Περιμένοντας τον Amir
Από το πρωί περιμέναμε τον Amir να έρθει αλλά τελικά δεν ήρθε. Συμφωνήσαμε να παραμείνουμε για ακόμα μια μέρα στο BC ελπίζοντας πως αύριο θα έρθει ο Amir για να κανονίσουμε την μεταφορά των υλικών στον παγετώνα Gordoghan και τα υπόλοιπα στο χωριό Phargam. Σήμερα, ήταν μέρα ξεκούρασης και φαγητού για να ετοιμαστούμε για τις επόμενες δύσκολες ημέρες στο βουνό. Ο καιρός ήταν πολύ καλός σήμερα και ο ήλιος έκαιγε όλη μέρα.


Σάββατο 5 Ιουνίου 2004: Ο Πανος και ο Μπάμπης επιστρέφουν πίσω στο Phargam
Πρωινό ξύπνημα αλλά ο Amir δεν έρχεται ούτε σήμερα. Ο Πάνος θα επιστρέψει στο χωριό Phargam για να στείλει porters στο BC. Ξαφνικά ο Μπάμπης αλλάζει γνώμη και ενώ είχε σκοπό να ανέβει στην κορυφή Gordoghan μας λεει ότι θα επιστρέψει Ελλάδα. Γίνονται ξανά ετοιμασίες και στις 11:00 ο Πάνος με ένα βαρύ σακίδιο και ο Μπάμπης με ένα μικρό αναχωρούν για το Phargam. Ο Πάνος θα παραμείνει για μια ημέρα στο Phargam ενώ ο Μπάμπης θα φύγει κατευθείαν για Chitral με στόχο να αλλάξει το εισιτήριο και να επιστρέψει Ελλάδα. Έτσι μένω με τον Γιώργο στο BC περιμένοντας την επόμενη μέρα του porters.


Κυριακή 6 Ιουνίου 2004: Ανάβαση στο Camp 1 (4700μ) στον παγετώνα Gordoghan
Στις 8:00 το πρωί φτάνουν οι porters με τον Amir στο BC. Ετοιμάζουμε τα σακίδια και αναχωρούμε με το Γιώργο και 3 Porter με 15 κιλά ο κάθε ένας για τον παγετώνα Gordoghan. Ο Amir θα αναλάμβανε να μεταφέρει τα υπόλοιπα πράγματα στο χωριό, όπου περιμένουν ο Πάνος και ο Μπάμπης. Μετά από αρκετές ώρες κοπιαστικής πορείας φτάνουμε στον Gordoghan παγετώνα και ενώ πληρώνουμε λίγο παραπάνω τους porter (550 rupees) φεύγουν με τον προοπτική να επανέλθουν την επόμενη για την μεταφορά ψηλότερα. Φτιάχνουμε το Camp 1 ενώ το γκαζιέρα δεν λειτουργεί και στις 13:00 αρχίζει να χιονίζει με πολύ κρύο. Στήνουμε γρήγορα την σκηνή και πέφτουμε για ξεκούραση.


Δευτέρα 7 Ιουνίου 2004 : Ανάβαση από το Camp 1 (4700μ) στο Camp 2 (5065μ) στον παγετώνα Gordoghan
Στις 8:00 φτάνουν οι 3 porters, μαζεύουμε το camp1 και αναχωρούμε για πιο ψηλά. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολα αλλά μετά ο παγετώνα άρχισε να γίνετε πιο ομαλός και πλήρως καλυμμένος από χιόνι και πάγο. Ένας νέος κίνδυνος εμφανίστηκε, όταν άρχισαν οι crevansses στον παγετώνα. Πλησιάζοντας το icefall κοντά στις κορυφές Buni Zom II και III oi crevans ήταν πολλές και κρυμμένες από φρέσκο χιόνι. Οι porter δεν ήθελαν να συνεχίσουν άλλο επειδή τους φαινόταν επικίνδυνο και είχε περάσει ο χρόνος ανάβασης που είχαμε συμφωνήσει. Οι porters έφυγαν και μόνοι μας προσπαθήσαμε αλλά τελικά επιστρέψαμε σε ένα ασφαλές μέρος στα 5065μ, όπου κάναμε το camp 2. Φαγητό και ξεκούραση για το παγωμένο βράδυ που έρχεται. Είμαστε σε άσχημη κατάσταση και το νερό δεν πίνεται.


Τρίτη 8 Ιουνίου 2004: Από το Camp 2 (5065μ) στο Camp 3 (4916μ) πάνω στον παγετώνα Gordoghan
Νωρίς το πρωί μαζεύουμε τα πράγματα και ξεκινάμε για ψηλότερα. Εγώ δεν αισθάνομαι καλά και φοβάμαι τις crevansses. Τα σακίδια πολύ βαριά και λεω να επιστρέψουμε μιας και δεν είχα δυνάμεις να κάνω τον μεγάλο κύκλο στον παγετώνα όπως το σχεδιάσαμε. Έτσι προκειμένου να κάνω μια γρήγορη αλλά επικίνδυνη τραβέρσα κοντά στο icefall, διότι δεν είχα δυνάμεις γα τον κύκλο, αποφάσισα ότι σωστό θα ήταν να επιστρέψουμε. Έτσι συνεχίσαμε την κατάβαση στον παγετώνα και σε μια ώρα περίπου βρεθήκαμε στα 4816μέτρα όπου κάναμε το camp 3, ακριβώς στο σημείο όπου είναι το λούκι για την κορυφή Gordoghan Zom. Στήνουμε το camp 3 και περνούμε νερό από το ποταμάκι που τρέχει δίπλα στο camp. Με ασφάλιση κατέβηκα αργά την πρώτη φορά στο ρυάκι, και αφού βεβαιώθηκα ότι δεν υπήρχαν crevans στο ενδιάμεσο, επανέλαβα ελεύθερα. Φαγητό, ύπνος και ξεκούραση για την αυριανή ανάβαση προς την κορυφή.


Τετάρτη 9 Ιουνίου 2004: Ημέρα κορυφής, Camp 3 (4916μ) - κορυφή Gordoghan Zom III 6158μ - Camp 3
Το ξυπνητήρι χτυπά στις 2:30, γρήγορες κινήσεις, πρωινό φαγητό και στις 3:40 ξεκινάμε για κορυφή. Το χιόνι είναι σχετικά καλό και δεν βουλιάζει. Ο Γιώργος φεύγει μπροστά, περνάμε το λούκι και βγαίνουμε στις ανοικτές πλαγιές, τις οποίες ανεβαίνουμε με γρήγορο ρυθμό και χωρίς στάσεις. Έπειτα πιάνουμε την κορυφογραμμή όπου η κλίση αυξάνει σημαντικά. Όσο ανεβαίνουμε η κορυφή απομακρύνεται, ενώ στα 5800 μέτρα το παγωμένο χιόνι διαδέχεται πάγος και κάνει ην ανάβαση πολύ δύσκολη. Ο Γιώργος έχει ενοχλήσεις στο στήθος και στα πλευρά, και δεν μπορεί να συνεχίσει, έτσι αρχίζει την κατάβαση ενώ είμαστε στα 6070 μέτρα περίπου. Εγώ παρότι σκεφτικά να ακολουθήσω το Γιώργο κάτι μου έλεγε ότι δεν θα αφήσω για δεύτερη φορά την κορυφή αυτή και συνέχισα μόνος μου. Έτσι κάνω μια τελευταία προσπάθεια και μετά από πολύ κόπο και φόβο φτάνω στην τελική πλαγία που ήταν εξολοκλήρου πάγος και τέλος στην χιονισμένη μύτη της κορυφής στις 11:00. Πια είναι όμως η κορυφή; Το GPS δείχνει 6158 μέτρα !! είναι η Gordoghan Zom Ι, ΙΙ ή κάποια άλλη. Η θέα είναι καταπληκτική και η κορυφή ανατολικά μου κόβει την ανάσα. Λίγες φωτογραφίες και απόλαυση του θεάματος, με τις άπειρες κορυφές που με περιτριγυρίζουν. Ο αέρας μου παίρνει την σημαία και τα γάντια. Στις 11:20 αποφασίζω να επιστρέψω διότι η κατάβαση φάνταζε πολύ δύσκολη και με άγχωνε. Με μεγάλη προσοχή κατέβηκα το παγωμένο τμήμα ενώ στο χιονισμένο άρχισα του μεγάλους βηματισμούς φτάνοντας τον Γιώργο στα 5400 μέτρα. Στις 13:40 φτάνουμε στην σκηνή μετά από 10 ώρες υπερπροσπάθειας (7 ανάβαση και 3 κατάβαση).Ο καιρός χάλασε για λίγο και άρχισε να χιονίζει, αλλά αργότερα ξαναέφτιαξε. Τα δάκτυλα των ποδιών μου όμως που εξαρχής δεν αισθανόμουνα παραμένουν το ίδιο, το παπούτσι στενό; χοντρή η κάλτσα; ή πρησμένο το πόδι δεν επέτρεπαν την κυκλοφορία του αίματος και πάγωσαν. Έτσι τώρα τα κινώ με σκοπώ να επανέρθει η λειτουργία τους. Δεν τα αισθάνομαι καθ' όλο το βράδυ, παρότι προσπαθούσα συνεχώς να τα ζεστάνω. Ένα πολύ παγωμένο βράδυ μας περίμενε.


Πέμπτη 10 Ιουνίου 2004: Η πολύωρη πεζοπορία από το Camp 3 ως το χωριό Harchin
Ξυπνάω τρομαγμένος, τα δάκτυλα των ποδιών μου ακόμα δεν τα αισθάνομαι. Είναι 7:00 το πρωί, σηκώνομε και βάζω νερό να ζεστάνω για τα βάλω μέσα τα πόδια, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η σκηνή εσωτερικά είναι χιόνι και σε κάθε κίνηση έπεφτε και μας κάλυπτε, ενώ έξω τα πάντα ήταν παγωμένα και κολλημένα στον πάγο. Ετοιμάζω φαγητό αλλά έχω πραγματικά παγώσει. Βιαστικά με τον Γιώργο μαζεύουμε τα πράγματα με πολύ κόπο, ενώ τα χέρια μας είχαν παγώσει. Με δυσκολία μαζεύουμε την σκηνή που είχε κολλήσει στον παγετώνα. Δύο σακίδια με 22 κιλά το καθένα στην πλάτη ξεκινάμε την κατάβαση του παγετώνα, με στόχο να φτάσουμε όσο χαμηλότερα μπορούμε. Στις 8:00 ξεκινάμε την δύσκολη κατάβαση του παγετώνα Gordoghan. Μια στάση στις παρυφές του πάνω τμήματος του παγετώνα στα 4700 μέτρα. Μετά η δύσκολη σαθρή πλαγία μέχρι τη διασταύρωση προς το Kulakmali. Μετά από πολύ κούραση, ιδρώτα και νεύρα φτάνουμε στο χωριό Phargam εξαντλημένοι στις 13:30 στο σπίτι του Amir. Μια κατάβαση με τόσο βάρος και 2000 μέτρα υψομετρική σε πολύ χάλια δρόμο. Ενώ είμαστε στο σπίτι του Amir από τις 14:00, ο Amir εμφανίζεται στις 18:30, του λέμε να μας πάει μέχρι το Harchin, και με δύο porters φεύγουμε βιαστικά για το Harchin πριν νυχτώσει. Νύχτα φτάνουμε στο σπίτι του δασκάλου που με χαρά μας υποδέχεται και μας προσφέρει φαγητό αλλά και το δωμάτιο για την διανυκτέρευσή μας. Συζήτηση μέχρι αργά το βράδυ με το δάσκαλο, τον αδερφό του και τους γιους του.


Παρασκευή 11 Ιουνίου 2004: Το ταξίδι από το Harchin στο Chitral
Ξυπνάμε νωρίς στις 5:10, τρωμε ο πρωινό που μας ετοιμάζουν και το jeep περιμένει να μας πάει στο Mastuj με 100 rupees. Φτάνουμε στο βενζινάδικο και περιμένουμε ένα άλλο jeep για να μας πάει στο Chitral. Σε δέκα λεπτά περνά ένα και ανεβαίνουμε στην καρότσα. Μετά από 45 λεπτά διαδρομής αντιλαμβάνομαι ότι μου λείπει το σακουλάκι με το διαβατήριο, όλα τα λεφτά την ταυτότητα, τα πάντα. Χάος, στο πρώτο αυτοκίνητο που συναντάμε επιβιβαζόμαστε για να επιστρέψουμε πίσω στο Mastuj. Πολύ άγχος και ο δρόμος ατελείωτος, οι σκέψεις για το μετά πολλές και το πως θα μπορέσω να επιστρέψω στην Ελλάδα. Με το που φτάνουμε στο βενζινάδικο στο Mastuj από το jeep ακόμα βλέπω το σακουλάκι με τα λεφτά μέσα στα λασπόνερα μπροστά από το παντοπωλείο. Η χαρά απερίγραπτη, αφού ήταν άθικτο εδώ και 2 ώρες σχεδόν. ΜΕτά από μισή ώρα ένα jeep πηγαίνει στο Chitral και επιβιβαζόμαστε, όπου φτάνουμε στις 14:00 στον προορισμό μας. Στο ξενοδοχείο Chinnar Inn συναντάμε τον Πάνο και τον Μπάμπη, ξεκουραζόμαστε και κάνουμε μπάνιο. Εδώ συναντήσαμε τουρίστες από πολλές χώρες και συζητάμε για τις εμπειρίες του ταξιδιού τους.

Κεντρική Σελίδα Προηγούμενη Σελίδα   Επόμενη Σελίδα