Πακιστάν  2004 - Αποστολή στο όρος Buni Zom 6551μ
Κεντρική Σελίδα Προηγούμενη Σελίδα   Επόμενη Σελίδα
 
Σάββατο 12 Ιουνίου 2004: Ο Πάνος άρρωστος
Με το πρωινό ξύπνημα ο Πάνος δεν αισθάνεται καλά, έχει διάρροια και είναι ζεστός. Αναγκαστικά θα μείνουμε στο Chitral και σήμερα. Βόλτες στην πόλη και συζητήσεις με τους ξένους στο ξενοδοχείο. Το βραδινό ήταν από το Αφγανικό εστιατόριο που βρίσκετε δίπλα στο ξενοδοχείο, πλησίον της γέφυρας. Το βράδυ με τον Γιώργο και την Karin πήγαμε για χυμό Μango στο γωνιακό μπαρ. Εκεί γνωρίσαμε ένα οδηγό trekking που θα μας βοηθούσε να βρούμε ένα έμπειρο οδηγό για το Tirich Mir. Το ξενυχτίσαμε μέχρι τις 22:30 στο μπαρ του πολύ φιλικού και χαρούμενου Αφγανού.

Κυριακή 13 Ιουνίου 2004: Προσπαθόντας να βρούμε ένα έμπειρο οδηγό βουνού στο Chitral
Σηκώνομε νωρίς, ο Iqbal έρχεται με ένα φίλο του ο οποίος τελικά δεν έχει ανέβει στο Tirich Mir, αλλά έχει ανέβει μέχρι το πρώτο camp. Αύριο όμως μου λεει ότι αύριο θα έρθει και ο πιο έμπειρος. Με την Karin και τον γερμανό πάμε για πρωινό σε ένα πολύ καθαρό εστιατόριο. Εκεί τρωμε σούπα κοτόπουλο. Το υπόλοιπο πρωινό το περάσαμε στο ξενοδοχείο. Το μεσημέρι με τον Μπάμπη πήγαμε στο PTDC hotel όπου βρήκαμε τον παλιό μας φίλο. Μας είπε να πάμε στο Hindukush heights για περισσότερες πληροφορίες. Με το jeep του γερμανού πάμε στο Hindukush Heights hotel 5 Km έξω από το Chitral. Εκεί συναντάμε τους δύο πιλότους και συζητάμε για πολλά πράγματα. Ο ιδιοκτήτης (Sheraz) θέλει να κάνει μια αποστολή στο Tirich Mir και θέλει να μας βοηθήσει σε οτιδήποτε χρειάζεται. Μας δίνει τα στοιχεία επικοινωνίας και φεύγουμε για το Chinnar Inn hotel. Εκεί μαζευόμαστε όλοι οι τουρίστες και πάμε για βραδινό στο εστιατόριο που είχα φαει και το πρωί. Μετά τις 21:00 πάμε στο γωνιακό μπαρ του Αφγανού για χυμό mango με γιαούρτι Milk shake.


Δευτέρα 14 Ιουνίου 2004: Ταξίδι στις κοιλάδα των Καλάς (Boumbouret)
Το πρωί ήρθε στο ξενοδοχείο ο Ιqbal (ο νέο-πακιστανός, με το ευρωπαϊκό στυλ) με τον Razaq. Ο Razaq έχει ανέβει μέχρι το camp 3 του Tirich Mir ενώ ο αδερφός του έχει φτάσει στην κορυφή. Συζητάμε πολλές λεπτομέρειες για την ανάβαση και το μεσημέρι αναχωρούμε για τις κοιλάδες των Καλάς. Με το φορτηγάκι φτάνουμε στο Check Point όπου πληρώνουμε 200 rupees. Με το που φτάνουμε στο Broon συναντάμε τον Θανάση ενώ η Πίτσα έλλειπε στη κοιλάδα Birir. Το βραδινό ήταν πολύ από την Πίτσα τόσο που παραφάγαμε.


Τρίτη 15 Ιουνίου 2004: Πεζοπορία στα χωριά της κοιλάδας Boumbouret
Μια άσχημη νύχτα για εμένα και τον Γιώργο. Αρχίσαμε τις διάρροιες και τους στομαχόπονους. Όλη την ημέρα ήμασταν υποτονικοί. Ο Γιώργος έμεινε στο ξενοδοχείο ενώ εμείς με ην Πίτσα πήγαμε στο Krakal. Μοιράσαμε κουλούρια στα παιδιά του σχολείου και επισκεφθήκαμε το χωριό. Το υπόλοιπο της ημέρας έμεινε για ξεκούραση. Το απόγευμα πήγαμε με το jeep στη Roumbour όπου ήταν μια κηδεία. Μας πρόσφεραν Chapati και ένα είδος τυριού, ενώ χόρευαν γύρο από τον νεκρό και τραγουδούσαν. Ο Anish έβγαλε ένα λόγο προς τον νεκρό, φωνάζοντας τον δυνατά και αργά σαν να προσπαθούσε να πάρει μια απάντηση από το νεκρό.


Τετάρτη 16 Ιουνίου 2004: Επισκέση στα χωριά Broon και Anish
Ο Γιώργος με τον Μπάμπη αναχωρούν το πρωί για το Chitral. Με τον Πάνο πηγαίνουμε για καφέ στην Πίτσα και αρχίζουμε την περιήγηση στο χωριό Broon και Anish. Το απόγευμα πήγαμε με την Πίτσα στα σπίτια των Καλάς στο Broon για να ζητήσουμε παλιά ρούχα και αντικείμενα για το Kalashdur (το μουσείο). Τελικά υπάρχουν πολλά χρήσιμα αντικείμενα ιστορικής αξίας κλειδωμένα μέσα στις αποθήκες. Μερικά μας τα έδωσαν άνευ αμοιβής ενώ άλλα θα το σκεφτόταν αν θα τα δώσουν και θα περνούσαμε την επόμενη για να τα αγοράσουμε.


Πέμπτη 17 Ιουνίου 2004: Η κοιλάδα Boumbouret
Νωρίς το πρωί σηκωθήκαμε και κατεβήκαμε στην Πίτσα και τον Θανάση. Από την Roumbour ήρθε ο παλιός μας φίλος Sher Khan. Με jeep ανεβήκαμε έως το Krakal, κάναμε τα ψώνια και μοιράσαμε καραμέλες στα παιδιά του σχολείου. Έπειτα επιστρέψαμε με τα πόδια στο Broon όπου μας περίμεναν οι υπέροχες ελληνικές φακές. Το απόγευμα είχαμε συζήτηση με τον Fazi στο ξενοδοχείο και έπειτα συνεχίσαμε με την Πίτσα την ανεύρεση και αγορά παλιών αντικειμένων για το μουσείο, στο χωριό Brοun. Αφού πήραμε αρκετά αντικείμενα επιστρέψαμε σπίτι. Τα αυγά μας περίμεναν στο ξενοδοχείο με συνοδεία ντόπιου κρασιού.


Παρασκευή 18 Ιουνίου 2004: Από την κοιλάδα Boumbouret στην κοιλάδα Birir και από εκεί πίσω στο Chitral
Μαζεύουμε τα πράγματά μας και κατεβαίνουμε στην Πίτσα. Στις 8:30 αναχωρούμε για την κοιλάδα Βirir. Μια μικρή στάση μόνο στο Ayun και στη συνέχεια περνούμε το δρόμο για την birir που στο τέλος ο δρόμος γίνετε ρέμα. Μέρα στο ρέμα, που τον καιρό αυτό έχει λίγο νερό ανεβαίνουμε όλο και ψηλότερα. Μια στα στην κάτω γειτονιά για τσάι και μετά με το jeep συνεχίζουμε πιο πάνω. Στο τέλος του δρόμου αφήνουμε την Πίτσα και επιστρέφουμε στο Ayun. Στο Ayun μετά από αναμονή μιας ώρας φεύγουμε με ένα Mini bus για το Chitral όπου φτάνουμε στις 14:00. Ένα ζευγάρι Αυστραλός-Ελβετίδα μου δίνουν τους χάρτες του Γιαπωνέζου και τους βγάζω φωτοτυπία. Το απόγευμα συναντάμε τον Sher Khan και έρχεται με εμάς στον οδηγό βουνού Rezaq. Βραδινό στο ξενοδοχείο και ξεκούραση.


Σάββατο 19 Ιουνίου 2004: Πουλώντας υλικά στο παζάρι του Chitral
Σήμερα βγήκαμε στην αγορά όχι για να αγοράσουμε αλλά για να πουλήσουμε. Πουλήσαμε το σχοινί 40 μέτρων / 320 rupees και το γκαζάκι στη μισή τιμή από αυτή που το αγοράσαμε. Κάναμε βόλτες στην πόλη και συνάντησα τον οδηγό Razaq. Σήμερα κανονίσαμε το αυτοκίνητο για την αυριανή επιστροφή μας στο Peshawar.


Κυριακή 20 Ιουνίου 2004: Από το Chitral στο Peshawar με το mini bus
Τελευταία βόλτα στο Chitral, ο Sher Khan πέρασε από το ξενοδοχείο για παρέα. Το αυτοκίνητο έφτασε στις 14:20. Επιβίβαση και αναχώρηση για Peshawar με δύο οδηγούς. Στο δρόμο τελικά πήγαιναν γρήγορα και επικίνδυνα ενώ έπιναν κι' όλας οι οδηγοί. Μια στάση στο Lowari Pass μετά τις 40 στροφές που κάναμε για να ανεβούμε. Στο dir σταματήσαμε για τσάι πριν ακόμα μας πάρει η νύχτα. Αλλαγή οδηγού διότι ήταν έτοιμος να κοιμηθεί, ενώ ήμαστε συνεχώς σε επιφυλακή σε περίπτωση που συμβεί κάτι. Με χίλια ζόρια φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Peshawar στις 2:30. Ο μπάτσος όμως δεν μας αφήνει να μπούμε μέσα πριν από τις 5:00, την ώρα που ανοίγει το αεροδρόμιο. Έτσι ήμασταν για δύο ώρες στο αεροδρόμιο αναμένοντας την είσοδο σ'αυτό. Ο Μπάμπης δεν είναι καλά και τον πιάνει διάρροια.


Δευτέρα 21 Ιουνίου 2004: Βόλτα στο Peshawar και πτήση για το Islamabad
Στις 5 παρά τελικά μπαίνουμε στο αεροδρόμιο και κοιμόμαστε στο γρασίδι μέχρι τις 8:00, ενώ εγώ κοιμάμαι πάνω στα δύο καρότσια με τις αποσκευές για να μην μας τα κλέψουν. Έπειτα, εγώ με τον Πάνο και το Γιώργο περνούμε ένα ρίξο και πηγαίνουμε στην αφγανική αγορά. Ένας δρόμος μόνο με κοσμήματα, ένας μόνο με υφάσματα, άλλος μόνο με παπούτσια. Αγοράσαμε κοσμήματα και εγώ μια μπούρκα. Από εκεί με ένα ρίξο πήγαμε στο μουσείο, που έχει πολλά αγάλματα του βούδα, της εποχής 2-3ου αιώνα π.Χ. αλλά ακόμα εκτίθονται και ξύλινα αγάλματα των καλάς. Από εκεί πίσω στο αεροδρόμιο με ρίξο με 40 rupees στις 12:00. Άλλες 5 ώρες αναμονής μέχρι την πτήση. Τελικά επιβιβαζόμαστε σε ένα F27 με 44 θέσεις και μετά από λίγα λεπτά αποβιβαζόμαστε ξανά στο αεροδρόμιο, διότι δεν είχε καλό καιρό. Μετά απο μισή ώρα ξανά επιβιβαζόμαστε και τελικά απογειωνόμαστε στις 17:30. Μετά από 45 λεπτά χαμηλής πτήσης προσγειωνόμαστε στο διεθνές αεροδρόμιο του Islamabad, και όλα πήγαν καλά. Τελικά στο Islamabad μας προσφέρει ξενοδοχείο η αεροπορική εταιρία και μας μεταφέρουν στη πόλη με ένα Mini bus που μας περίμενε. Μας πηγαίνουν τελικά στο Marine Hotel όπου φτάνουμε στις 20:00. Εκεί κάνουμε επιτέλους ένα ζεστό μπάνιο και τρωμε βραδινό μπουφέ. Μόλις 2 ώρες ύπνου μας μένουν μέχρι τις 00:30 που αναχωρούμε για το αεροδρόμιο που βρίσκεται 15Km μακριά από την πόλη.


Τρίτη 22 Ιουνίου 2004: Η πτήση από Islamabad για Αθήνα και από Αθήνα για Αλεξανδρούπλη
Μετά από πολλούς ελέγχους στο αεροδρόμιο επιβιβαζόμαστε 20 λεπτά καθυστερημένοι στις 4:20. Ενώ είναι μια πτήση για Αθήνα πρέπει να αλλάξουμε αεροπλάνο στο Καράτσι. όλο το πρωί έβρεχε ασταμάτητα στο Islamabad. Πρωινό στο αεροπλάνο που κόβει την πίνα. Αλλαγή αεροπλάνου γρήγορα στο Καράτσι όπου γίνεται και η τελική πτήση για Αθήνα. Ο καιρός στο Ιράν δεν ήταν καλός έτσι δεν μπόρεσα να δω το Damavand. Ύπνος και ξεκούραση στο αεροπλάνο όπου στις 11:50 φτάνουμε στην Αθήνα. Ο ξάδερφος μου ο Γιώργος έρχεται να μας πάρει απο το αεροδρόμιο. Εγώ όμως με τον Γιώργο κλίνουμε θέση με αεροπλάνο για Αλεξανδρούπολη έτσι ο Πάνος με τον Μπαμπή πάνε με τον Γιώργο να στείλουν τα πράγματα με φορτωτική στην Ξάνθη. Με το Γιώργο αναμένουμε λίγες ώρες ακόμα, όπου στις 16:35 πετάμε με την Aegean Airline για Αλεξανδρούπολη. Στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης μας περιμένει η Ειρήνη και με το αυτοκίνητο επιστρέφουμε στην Ξάνθη.

Κεντρική Σελίδα Προηγούμενη Σελίδα   Επόμενη Σελίδα