English

Τουρκία 2014

Αναβάσεις στον Hasan Dag 3268μ και στην οροσειρά του Ταύρου (Aladaglar), Demirkazik 3756μ, Kucuk Demirkazik 3425m και Bozkaya II 3392μ

Το οδοιπορικό από την Ελλάδα στην Ανατολία της Τουρκίας
23/8/2014 - 5/9/2014

Χασάν - Hasan Dag 3268μ
Demirkazik 3756μ

Φωτογραφίες

Αρθρό - Αναφορά του ταξιδιού

Ημερολόγιο


Σάββατο 23 Αυγούστου 2014: Ξάνθη - Bolu
Ξημερώματα ο Γιάννης αναχώρησε από τη Λάρισα με το Ford Fiesta φορτωμένο με όλο τον εξοπλισμό του ταξιδιού. Ήταν ακόμα πρωί όταν έφτασε στην Ξάνθη όπου βρισκόμουνα εγώ. Στις 11:40 ξεκινήσαμε από την Ξάνθη το μακρύ ταξίδι στην Τουρκία. Σε λιγότερο από δυόμιση ώρες περάσαμε τα σύνορα χωρίς κάποια ιδιαίτερη καθυστέρηση. Ο δρόμος μετά τα σύνορα δεν είναι καλός αλλά κατασκευάζεται κατά τμήματα. Σε ένα βενζινάδικο σταματήσαμε για να κάνουμε συνάλλαγμα και οδηγούσαμε ασταμάτητα με σκοπό να φτάσουμε όσο πιο ανατολικά μπορέσουμε την πρώτη μέρα. Περάσαμε έξω από τη Ραιδεστό (Tekirdag) στις 15:20 και συνεχίζοντας προς την Πόλη (Κωνσταντινούπολη) ο δρόμος ήταν πολύ καλός και είχε αυτόματα διόδια. Δυστυχώς δεν γνωρίζαμε για τον τρόπο λειτουργίας των διοδίων και περάσαμε μερικές φορές μέχρι την Κωνσταντινούπολη χτυπώντας η σειρήνα της παραβίασης αλλά δυστυχώς δε μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για αυτό αν δεν βγαίναμε από τον αυτοκινητόδρομο. Πλησιάζοντας στην Πόλη η κίνηση αυξάνονταν και είχε ατελείωτο μποτιλιάρισμα. Ήμασταν σχεδόν ακινητοποιημένοι πάνω στη γέφυρα του Βοσπόρου, αλλά και σε μεγάλα τμήματα πριν και μετά. Συνεχίσαμε το δρόμο προς Άγκυρα αλλά πλησιάζοντας στην πόλη Bolu αφήσαμε τον αυτοκινητόδρομο και μπήκαμε στον παλιό εθνικό διότι άρχισε να σουρουπώνει. Μετά την πόλη βρήκαμε στενό δρόμο προς ένα μικρό χωρίο με την ονομασία Burnuk και τον ακολουθήσαμε. Λίγο πριν το χωρίο στρίψαμε αριστερά στο χωματόδρομο που οδηγεί στις κεραίες που βρίσκονται στον λόγγο πάνω από το χωριό, όπου βρήκαμε επίπεδο μέρος για κατασκήνωση και διανυκτερεύσαμε.

Κυριακή 24 Αυγούστου 2014: Bolu -Helvadere
Με το ξημέρωμα αναχωρήσαμε και πριν το μεσημέρι περάσαμε περιφερειακά την Άγκυρα και συνεχίσαμε προς το Aksray. Ο δρόμος περνά δίπλα από τη λίμνη Tuz Gulu (Λίμνη από Αλάτι), μια τεράστια υπεραλμυρή λίμνη με έκταση 1665 τετραγωνικά χιλιόμετρα (σχεδόν όσο ένας Νομός) και αλμυρότητα 32% ενώ το βάθος της δεν ξεπερνά το 1,5 μέτρο. Η επιφάνεια της λίμνης βρίσκεται σε υψόμετρο 905 μέτρα στο οροπέδιο της Ανατολίας. Αφού περάσαμε από τη πόλη Aksaray (Λευκό Παλάτι) συνεχίσαμε για το χωριό Helvadere που βρίσκεται στους πρόποδες του ηφαιστείου Hasan (Χασάν). Το Χασάν είναι ένα από τα ψηλότερα ηφαίστεια της Τουρκίας του οποίου η τελευταία έκρηξη υπολογίζεται ότι έγινε το 6200 πΧ. Στην περιοχή της Ανατολίας υπάρχουν πολλά μικρότερα ηφαίστεια που αποδεικνύουν τη μεγάλη ηφαιστειακή δραστηριότητα της περιοχής κατά το παρελθόν. Το απόγευμα ακολουθήσαμε το χωματόδρομο που οδηγεί ψηλά στο βουνό σε ένα εγκαταλειμμένο χιονοδρομικό και ξενοδοχείο σε υψόμετρο 1950 μέτρα. Ο δρόμος αυτός ήταν υπερβολικά ανηφορικός και με δυσκολία το αυτοκίνητο έφτασε μέχρι εκεί. Επιστρέψαμε κάτω στο χωρίο Helvadere όπου φάγαμε στις ταβέρνες του χωριού (είναι τουριστικό θέρετρο της περιοχής με πολλά νερά και δροσιά). Στη στάση μας στο παντοπωλείο αντιληφθήκαμε ότι ο μπροστινός δεξιός τροχός είχε χάσει όλο τον αέρα. Ο παντοπώλης χωρίς να μιλά αγγλικά μας φούσκωσε το λάστιχο και με τη βοήθεια ντόπιων μας υπέδειξε το σημείο επισκευής σε ένα βενζινάδικο (Sunpet) στο δρόμο για το Aksaray. Το λάστιχο άντεξε χωρίς να χάσει τον αέρα του και φτάσαμε στο βενζινάδικο όπου με τη βοήθεια ποδηλατών που περνούσαν από εκεί καταφέραμε να εξηγήσουμε το πρόβλημα και να μας το διορθώσει. Είχε νυχτώσει ήταν αδύνατο να φτάσουμε πίσω στο βουνό για να κατασκηνώσουμε έτσι ζητήσαμε να κατασκηνώσουμε στο πάρκο πίσω από το βενζινάδικο και ο ιδιοκτήτης δέχτηκε. Όλοι οι άνθρωποι μας βοήθησαν στο μέγιστο για την επιδιόρθωση του προβλήματος που μας έτυχε.

Δευτέρα 25 Αυγούστου 2014: Ανάβαση στο Χασάν - χωρίο Demirkazik
Στις 5:00 πριν ακόμα ξημερώσει αναχωρήσαμε για το βουνό (Χασάν) όπου φτάσαμε στο εγκαταλειμμένο χιονοδρομικό (1985μ) στις 6:20. Αργά αλλά σταθερά ξεκινήσαμε την ανάβαση στις αρχικά πολύ ομαλές πλαγιές του ηφαιστείου. Η κλίση σταδιακά αυξάνονταν και η πρασινάδα διαρκώς λιγόστευε. Το έδαφος γίνονταν πιο βραχώδες και υπήρχαν μεγάλοι βράχοι διάσπαρτοι στις πλαγιές του ηφαιστείου. Χωρίς να υπάρχουν μονοπάτια επιλέχθηκε ο συντομότερος δρόμος για την κορυφή, αν και ήταν ο πιο απότομος. Πλησιάζοντας τα 2800 μέτρα υψόμετρο, η κλίση και το σαθρό έδαφος ήταν τέτοια, που στο λούκι για τον κρατήρα, με κάθε δύο βήματα μπροστά βρισκόμασταν και ένα βήμα πίσω. Σε υψόμετρο 3150 μέτρα συναντήσαμε τον κρατήρα του ηφαιστείου και στην απέναντι πλευρά του οποίου βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή του βουνού με υψόμετρο 3268 μέτρα και τη σημαία να ανεμίζει στην κορυφή. Στα τελευταία μέτρα της ανάβασης απαιτείται εύκολο σκαρφάλωμα ανάμεσα στους τεράστιους βράχους μέχρι την κορυφή. Η θέα είναι εκπληκτική προς το αχανές οροπέδιο της Ανατολίας και ανταμείβει τις 4 ώρες της ανάβασης ως εκεί. Η επιστροφή είναι ευκολότερη αλλά απαιτούσε προσοχή λόγω του σαθρού και απότομου εδάφους. Στις 13:30 επιστέψαμε πίσω στο χιονοδρομικό και πήραμε το δρόμο προς το χωριό Demirkazik όπου φτάσαμε ακολουθώντας μικρούς επαρχιακούς δρόμους αργά το απόγευμα. Για ξεκούραση επιλέξαμε να μείνουμε στη μοναδική πανσιόν (πάνω από το μίνι μάρκετ) στο κέντρο του χωριού.

Τρίτη 26 Αυγούστου 2014: Χωρίο Demirkazik
Μετά από τρεις μέρες διαρκούς ταξιδιού σήμερα μείναμε για ξεκούραση πριν το μεγάλο βουνό. Το χωρίο δεν έχει κανένα εστιατόριο και έτσι πήγαμε στο Camardi την κοντινότερη κωμόπολη 11 χλμ μακριά για φαγητό. Το απόγευμα το περάσαμε με ετοιμασίες για την μεγάλη ανάβαση.

Τετάρτη 27 Αυγούστου 2014: Demirkazik - Κατασκήνωση 2860μ
Αν και θέλαμε να ξεκινήσουμε νωρίς για το βουνό δεν τα καταφέραμε αφού ήμασταν κλειδωμένοι στην πανσιόν και περιμέναμε τον υπεύθυνο να μας ανοίξει την πόρτα. Με βαριά σακίδια (~20κιλά) με τα υλικά κατασκήνωσης, αναρριχητικά, τρόφιμα, φιάλες και νερό αναχωρήσαμε από το χωρίο Demirkazik 1600μ για το βουνό (Aladaglar) μπαίνοντας μέσα στο φαράγγι Cimbar. Το φαράγγι είναι πολύ εντυπωσιακό με πανύψηλα κατακόρυφα βράχια στις πλευρές του. Σε πολλά σημεία είχε δύσκολα περάσματα και τελικά αποδείχτηκε πολύ κουραστικό να το περάσουμε αφού η θερμοκρασία ανέβηκε πολύ το μεσημέρι. Βγαίνοντας από το φαράγγι (~2200μ) η κούραση ήταν πολύ μεγάλη από το βάρος και τη ζέστη και διαρκώς κάναμε στάσεις. Περνώντας το μικρό αυχένα στο Tepekenari (2535μ) ευτυχώς βρήκαμε τη βρύση και ανεφοδιαστήκαμε δίνοντάς μας κουράγιο να συνεχίσουμε. Τελικά, η διαδρομή ήταν πολύ απαιτητική και φτάσαμε μετά από άλλες τρεις ώρες στο σημείο της κατασκήνωσης στα 2860μ δίπλα από την στάνη ενός τσομπάνη. Εδώ υπήρχε πόσιμο νερό που έτρεχε μέσα σε μια τρύπα αλλά είχε στερέψει 3 μέρες νωρίτερα. Η απογοήτευση μεγάλη, αφού δανείστηκα μεγάλα μπουκάλια από το βοσκό ανέβηκα πιο ψηλά στη λίμνη Dipsizgol, όπου οι κτηνοτρόφοι ποτίζουν τα ζώα τους. Στο νερό της λίμνης ζουν αμέτρητα κόκκινα ιχθυόσαυρα (μήκους περίπου 1 εκατοστό). Η λίμνη ήταν ο μόνος εύκολος τρόπος για να βρούμε νερό και έτσι έφερα 15 κιλά στην κατασκήνωση, ενώ ήπια αρκετό νερό με τα κόκκινα μωρά ιχθυόσαυρα πιστεύοντας ότι το νερό είναι πόσιμο, ευτυχώς όμως χωρίς κάποια συνέπεια. Τρεις καλοί αναρριχητές από την Κωνσταντινούπολη επέστρεψαν στην κατασκήνωση αργά το βράδυ, μετά από μια δύσκολη αναρρίχηση στις βόρεις ορθοπλαγιές των κορυφών του βουνού.

Πέμπτη 28 Αυγούστου 2014: Αναγνωριστική ανάβαση προς Demirkazik
Οι τρεις αναρριχητές μας βοήθησαν πολύ δίνοντας μας πολλές χρήσιμες πληροφορίες για τις διαδρομές και το βουνό αλλά κυρίως μας βοήθησαν να λύσουμε το πρόβλημα με το νερό. Πολύ απλά, υπέδειξαν το βοσκό να μας φέρει πόσιμο νερό από την βρύση στο Tepekenari. Έτσι ο γιος του κτηνοτρόφου πήγε στο Tepekenari (3 χλμ χαμηλότερα) και μας έφέρε 50 κιλά νερό με τα μουλάρια, αρκετό να μας φτάσει για πολλές μέρες στην κατασκήνωση. Το μεσημέρι πήρα το δρόμο για το Demirkazik που υψώνονταν επιβλητικά μπροστά μας και ήταν ο πρώτος μας στόχος. Ανέβηκα ακολουθώντας το καλό μονοπάτι μέχρι τη λίμνη Adsiz Gol που, παρεπιπτόντως, εκείνες τις μέρες είχε στερέψει. Στη συνέχεια το μονοπάτι χάνεται μέσα στις απότομες σάρες που οδηγούν στα βράχια με εύκολο σκαρφάλωμα I-II προς τον αυχένα στην ανατολική ράχη του βουνού. Έφτασα μέχρι τα 3150μ. αρκετά κοντά στον αυχένα και επέστρεψα πίσω στην κατασκήνωση. Με την ανάβαση αυτή είδα τη διαδρομή και τις δυσκολίες που είχαμε να αντιμετωπίσουμε την επόμενη μέρα.

Παρασκευή 29 Αυγούστου 2014: Κατασκήνωση 2860μ - ανάβαση στο Demirkazik 3756μ - Κατασκήνωση
Στις 4:30 αναχωρήσαμε από την κατασκήνωση και περπατήσαμε μέσα στο σκοτάδι για μιάμιση ώρα φτάνοντας στο σημείο που γνώριζα από την προηγούμενη μέρα. Στη συνέχεια η διαδρομή είχε ένα πολύ δύσκολο κομμάτι σε σκληρό χώμα (ράμπα) που έκανε την ανάβαση πολύ επικίνδυνη διότι δεν υπήρχε σημείο ασφάλισης. Το τμήμα αυτό καλύτερα θα ήταν να το σκαρφαλώσουμε από τα δεξιά στα βράχια που αν και ήταν πιο απότομο σίγουρα θα ήταν πιο ασφαλές. Η χωμάτινη ράμπα τερμάτιζε στον ανατολικό αυχένα στα 3335 μέτρα υψόμετρο όπου σταματήσαμε λίγο, λόγω του κρύου, για ξεκούραση πριν την τελική προσπάθεια. Από τον αυχένα ξεκινά η πραγματική αναρρίχηση μέχρι την κορυφή ακολουθώντας την ανατολική ράχη. Πολλά μέτρα συνεχούς αναρρίχησης πολλές φορές στην κόψη της ράχης κάνουν την ανάβαση κοπιαστική και επικίνδυνη. Λόγω εμπειρίας, η ομάδα δεν ασφαλίστηκε κατά την ανάβαση για να κερδίσει χρόνο. Κατά την ανάβαση εντοπίζαμε τα σημεία ασφάλισης και τα σημείωνα στο gps για τα ραπέλ της επιστροφής. Μετά από 4 ώρες φτάσαμε στην κορυφή του Demirkazik σε υψόμετρο 3756μ, που είναι και η ψηλότερη του βουνού. Όλες οι πλευρές της κορυφής είναι πολύ απότομες και η διαδρομή που επιλέχθηκε ήταν η κλασική (ευκολότερη), ωστόσο πολύ απαιτητική. Η απόλαυση της θέας από ψηλά αποζημιώνει και ξεκουράζει μέχρι να ακολουθήσει ο δρόμος της επιστροφής. Η κατάβαση γίνεται με 6 μεγάλα ραπέλ, ωστόσο αποφασίσαμε την ελεύθερη καταρρίχηση στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής και κάναμε μόνο δύο μισά ραπέλ, μειώνοντας το χρόνο της επιστροφής. Τελικά, μετά από 7:30 ώρες έντονης προσπάθειας φτάσαμε πίσω στην κατασκήνωση μετά την πετυχημένη ανάβαση.

Σάββατο 30 Αυγούστου 2014: Αναγνωριστική ανάβαση προς το Kucuk Demirkazik
Την επόμενη ημέρα ο Γιάννης έμεινε στην κατασκήνωση για ξεκούραση, ενώ ο Νίκος έκανε μια αναγνωριστική ανάβαση μέχρι και τα πρώτα απότομα βράχια της κορυφής Kucuk Demirkazik (Kucuk -> Μικρό). Αρχικά ακολούθησα το μονοπάτι μέχρι τον αυχένα μεταξύ Demirkazik και Kucuk Demirkazik. Από τον αυχένα έκανα τραβέρσα στις απότομες πλαγιές προς το Kucuk από τη δυτική πλευρά μέχρι τον απότομο βράχο της κορυφής. Αναρριχήθηκα στο λούκι μόνος μου με αυτασφάλιση μέχρι το σημείο που το λούκι γίνεται καμινάδα και αρνητική. Από εδώ δε μπορούσα να βρώ τη σωστή διαδρομή και αποφάσισα να επιστρέψω αν και είχα φτάσει υψομετρικά πολύ κοντά στην κορυφή. Στην επιστροφή εντόπισα ένα ευκολότερο και συντομότερο δρόμο για την κατασκήνωση που έφτασα πριν το μεσημέρι. Η αναγνωριστική αυτή ανάβαση αποδείχθηκε πολύ χρήσιμη για την προσπάθεια της επόμενης μέρας, αφού εντοπίστηκαν τόσο η διαδρομή πρόσβασης ως την κορυφή όσο και της αναρριχητικής διαδρομής κοντά στην κορυφή.

Κυριακή 31 Αυγούστου 2014: Ανάβαση στη κορυφή Kucuk Demirkazik 3425μ και στη Bozkaya II 3392μ
Νωρίς το πρωί οι δυο ορειβάτες ξεκίνησαν για την τελική προσπάθεια για την κορυφή Kucuk Demirkazik. Διασχίζοντας τις δυτικές πλαγιές της κορυφής με τα λίγα απότομα περάσματα έφτασαν στην βάση του πύργου της προ-κορυφής. Η κλασική διαδρομή για την κορυφή είναι περίπου 120 μέτρα αναρρίχησης IV βαθμού δυσκολίας. Αρχικά, η διαδρομή ακολουθεί την καμινάδα μέχρι το σημείο που γίνεται κατακόρυφη (50 μέτρα) και μετά βγαίνει αριστερά στην ράχη όπου υπάρχει ρελέ. Στη συνέχεια, κατεβαίνοντας σχεδόν 10 μέτρα χαμηλότερα από το λούκι στην πίσω πλευρά, τραβερσάρει αριστερά και ανεβαίνει την πλάκα που οδηγεί στο τελικό λούκι για την προ-κορυφή, κάτι που εμείς δεν κάναμε και χάσαμε τη διαδρομή. Ένας παλιός περασμένος ιμάντας μας παραπλάνησε και μας οδήγησε πιο αριστερά σε ένα πιο δύσκολο λούκι στο οποίο ευτυχώς βρήκαμε ένα παλιό καρφί και ασφαλιστήκαμε. Από εδώ σκαρφαλώνοντας ένα όρθιο τμήμα (IV+), φτάσαμε στην προ-κορυφή και στη συνέχεια, στην κύρια κορυφή του Kucuk Demirkazik 3425μ. Η θέση της κορυφής είναι δυτικά στο Aladaglar και έχει καταπληκτική θέα προς τα χωριά Demirkazik και Camardi. Όση ώρα παραμείναμε στην κορυφή ανησυχούσαμε για την επιστροφή μας, πρώτον, γιατί είχαμε χάσει τη σωστή διαδρομή και δεύτερον, διότι δεν είχαμε βρει το ρελέ της κατάβασης (για το ραπέλ). Ο επόμενος και σημαντικότερος στόχος ήταν η κατάβαση. Σαρώνοντας την κόψη από την κορυφή μέχρι την άκρη της προ-κορυφής εντόπισαμε τον ιμάντα με τα καρφιά για το ραπέλ της καταρρίχησης, από όπου κάναμε το πρώτο ραπέλ. Από εκεί καταρριχηθήκαμε ελεύθερα, λίγα μέτρα στο λούκι και τραβερσάραμε μέχρι το επόμενο ραπέλ που βρισκόταν στην κορυφή της καμινάδας. Το δεύτερο ραπέλ, τελικά, αποδείχθηκε αρκετά δύσκολο λόγω της θέσης του. Με ένα τρίτο ραπέλ φτάσαμε στη βάση της διαδρομής, από όπου η επιστροφή μέχρι την κατασκήνωση έμοιαζε παιχνιδάκι μετά τα τόσα δύσκολα σημεία στην αναρρίχηση που προηγήθηκε. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας μόνος συνέχισα για μια δεύτερη γρήγορη ανάβαση αρχικά στην κορυφή Yildibasi αλλά η επιλογή της διαδρομής ήταν λανθασμένη και με οδήγησε σε αδιέξοδο στα 3428 μέτρα. Στη συνέχεια, ανέβηκα στην πεζοπορική κορυφή Bozkaya II με υψόμετρο 3392μ που βρίσκεται βορειοδυτικά της κατασκήνωσης.

Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2014: Κατασκήνωση - χωρίο Demirkazik
Νωρίς το πρωί αφήσαμε την κατασκήνωση και πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το χωριό Demirkazik. Αυτή τη φορά όμως επιλέξαμε ένα πιο εύκολο δρόμο περνώντας από το οροπέδιο του Arpalik και κατηφορίζοντας τις ομαλές πλαγιές προς το χωριό και χωρίς να διασχίσουμε το δύσκολο φαράγγι. Το μονοπάτι είναι ευδιάκριτο ενώ μέχρι το Aprlaik φτάνει δασικός δρόμος σε καλή κατάσταση. Ωστόσο εμείς ακολουθήσαμε για λίγο το δρόμο και μετά στρίψαμε δεξιά στο μονοπάτι που οδηγεί κατευθείαν στο χωρίο. Πήγαμε στο αθλητικό κέντρο και κατασκηνώσαμε με 15 λίρες τη σκηνή ενώ είχε πολλούς αθλητές από την εθνική εφηβική ομάδα kick boxing της Τουρκίας.

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2014: Χωρίο Demirkazik - Καππαδοκία (Goreme)
Νωρίς αφήσαμε το χωριό Demirkazik και ταξιδέψαμε προς την Καππαδοκία που βρίσκονταν σχετικά κοντά. Αγοράσαμε μια ενιαία κάρτα εισόδου για τα περισσότερα μνημεία και ξεκινήσαμε από την υπόγεια πόλη Derikoyu στη συνέχεια στην υπόγεια πόλη Kaymakli από εκεί φτάσαμε στο Goreme περνώντας πρώτα από το κάστρο της Uchisar. Στο Goreme βρήκαμε ξενοδοχείο με 110 λίρες τη βραδιά όπου μείναμε για ένα βράδυ. Το απόγευμα περπατήσαμε στο Goreme Open Air Museum και κάναμε πολλές βόλτες για φαγητό στο χωριό.

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014: Καππαδοκία - Καισάρεια
Από νωρίς αφήσαμε το Goreme και πήγαμε στη διπλανή κοιλάδα της Ζέλβης (Zelve) με τις όμορφες καμινάδες. Επισκεφθήκαμε την αρχαία πόλη της Ζέλβης με τις αρχαίες εκκλησίες σκαμμένες μέσα στους βράχους σε μια πόλη πολύ καλά οργανωμένη από δεκάδες αιώνες παλιότερα. Πριν το μεσημέρι επισκεφθήκαμε το Προκόπι (Urgup) και καθίσαμε για καφέ και φαγητό. Στο δρόμο για την Καισάρεια περάσαμε και από μια τρίτη υπόγεια πόλη στο Ozkonak. Το απόγευμα φτάσαμε στην Καισάρεια στο φίλο και ορειβάτη, Nurettin. Ο Nurettin με την Agi μας φιλοξένησαν στο σπίτι της μητέρας του Nurettin και περάσαμε πολύ όμορφα το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ. Ήταν μεγάλη μου χαρά που τους συνάντησα και βρεθήκαμε ξανά από κοντά.

Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου 2014: Καισαρεία - Προύσα
Ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς και αναχωρήσαμε στις 8:00 το πρωί από την Καισάρεια με στόχο να φτάσουμε όσο πιο κοντά στην Ελλάδα μπορέσουμε. Αυτή τη φορά για να αποφύγουμε τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο και το μποτιλιάρισμα στην Πόλη (Κωνσταντινούπολη) από την Άγκυρα ακολουθήσαμε το δρόμο για το Eskisehir και από εκεί για την Προύσα περνώντας πρώτα από τα Μουδανιά. Μετά την Προύσα ήταν ήδη πολύ αργά και κατασκηνώσαμε σε ένα βενζινάδικο που συναντήσαμε στο δρόμο μας κοντά στις λίμνες και είχε πολλά κουνούπια.

Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014: Προύσα - Καλλίπολη - Ξάνθη
Το πρωί συνεχίσαμε για το λιμανάκι του Lapeski, όπου με ferry boat μεταβήκαμε στην Καλλίπολη περνώντας τα στενά των Δαρδανελίων. Λίγα χιλιόμετρα έμειναν μέχρι τα σύνορα γι' αυτό αποφασίσαμε να περάσουμε μέσα από την Κεσσάνη (Kesan) για να δούμε την πόλη που ήταν πολύ άσχημη και δεν είχε κανένα ενδιαφέρον. Πολύ σύντομα περάσαμε τον Έβρο και μπήκαμε σε ελληνικό έδαφος από τους Κήπους. Το μεσημέρι είχαμε φτάσει στην Ξάνθη όπου εγώ έμεινα, ενώ ο Γιάννης συνέχισε το δρόμο για τη Λάρισα όπου έφτασε το απόγευμα.

Μετά τη συμπλήρωση δύο εβδομάδων στα βουνά της Τουρκίας οι δύο ορειβάτες θα κρατήσουν σίγουρα στη μνήμη τους τη μεγάλη ανάπτυξη και τις υποδομές (τουλάχιστον, όσον αφορά στο οδικό δίκτυο και την ανοικοδόμηση) της γείτονος χώρας, αλλά κυρίως τη φιλοξενία και τη βοήθεια των Τούρκων, ακόμα και όταν αυτοί γνώριζαν ότι είμαστε Έλληνες και φυσικά, τις απόκρημνες κορυφές του Aladaglar. Ελπίζουν σύντομα να επιστρέψουν με στόχο νέες κορυφές και διαδρομές.


Δρ. Νίκολαος Κρούπης
Ηλεκτρολόγος Μηχ. & Μηχ. Υπολογιστών.
Ελάτη, Τρικάλων
Γιάννης Μιχαλόπουλος
Διοικητικός Υπάλληλος
Λάρισα

 

Κόστος του ταξιδιού
Euro
Καύσιμα αυτοκινήτου ~4000χλμ
310
Εισιτήριο πολλαπλών εισόδων στη Καππαδοκία
16
Ξενοδοχείο στο Goreme
40
Πανσιόν στο χωριό Demirkazik
25
Γεύμα δύο ατόμων σε εστιατόριο
15
Μεταφορά νερόυ στην κατασκήνωση (άλογα)
50
Συνολικό κόστος του ταξιδιού για δύο άτομα
640

Ευχαριστούμε πολύ τον Nurretin και την Aglika από την Καισάρεια για τη βοήθεια και την φιλοξενία

Πίσω στην κεντρική σελίδα