Αναβάσεις στην οροσειρά του Ταύρου της Καππαδοκίας στην Τουρκία

 

Μια σειρά από αναβάσεις σε κορυφές της οροσειράς του Ταύρου στην Καππαδοκία της Τουρκίας έλαβαν χώρα το διάστημα από 23 Αυγούστου έως 5 Σεπτεμβρίου 2014. Το Aladaglar είναι ένας ενιαίος ορεινός όγκος (βουνό) της οροσειράς του Ταύρου με τις επιβλητικότερες και πιο απότομες κορυφές της οροσειράς. Το Aladaglar έχει δεκάδες ασβεστολιθικές κορυφές πάνω από 3000 μέτρα, που θυμίζουν τις βελόνες των Άλπεων. Ένας άγνωστος παράδεισος για ορειβασία και παραδοσιακή αναρρίχηση μεγάλων και δύσκολων διαδρομών, που λίγοι την επισκέπτονται. Η οροσειρά του Ταύρου βρίσκεται στην Κεντρική Ανατολία, νότια της Καππαδοκίας και περίπου 100 χλμ νότια της Καισάρειας. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά ανενεργά ηφαίστεια που μαρτυρούν μια μεγάλη γεωλογική δραστηριότητα που έλαβε χώρα στο παρελθόν. Το Aladaglar είναι μια ενιαία οροσειρά με πολλές απόκρημνες κορυφές, δύσκολες να τις προσεγγίσει κανείς, με ψηλότερη το Demirkazik με 3756 μέτρα. Η λέξη Demirkazik είναι σύνθετη από το Demir (σιδερένιος) και το Kazik (πάσσαλος). Επομένως, από το όνομά της και μόνο, καταλαβαίνει κανείς ότι είναι μια απότομη κορυφή.

 

Το ταξίδι μέχρι την Καππαδοκία έγινε οδικώς με το μικρό Ford Fiesta και χρειάστηκαν σχεδόν δύο μέρες για τη μετάβαση και άλλο τόσο για την επιστροφή ώστε να συμπληρωθούν συνολικά πάνω από 4800 χιλιόμετρα. Η ομάδα αποτελούνταν από το Νίκο Κρούπη από την Ελάτη Τρικάλων (μέλος των Ορειβατικών Πύλης και ΕΟΣ Κομοτηνής) και το Γιάννη Μιχαλόπουλο από τη Λάρισα (μέλος της Υπαιθρίου Ζωής Λάρισας και του ΕΟΣ Άμφισσας). Ένα ταξίδι πολύ μακρινό αλλά πολύ εύκολο δεδομένων των πολύ καλών δρόμων και αυτοκινητοδρόμων της Τουρκίας, ειδικά στην Ασιατική πλευρά της χώρας. Περνώντας τα ελληνοτουρκικά σύνορα αντιλαμβάνεται κανείς ότι ακόμα βρίσκεται στην Ελλάδα αλλά πλησιάζοντας προς την Πόλη η ανοικοδόμηση και οι υποδομές παραπέμπουν στις αντίστοιχες του δυτικού κόσμου. Για να διασχίσει κανείς την Κωνσταντινούπολη θέλει αρκετές ώρες, αφού αυτή εκτείνεται σε μήκος πάνω από 80 χιλιόμετρα. Παρά τις δύο γέφυρες που ενώνουν την Ευρώπη με την Ασία με τέσσερις λωρίδες ανά κατεύθυνση, πάντα υπάρχει μποτιλιάρισμα και ο χρόνος διέλευσης είναι μεγάλος. Καθώς αφήνει κανείς πίσω την Πόλη ο αυτοκινητόδρομος για την πρωτεύουσα είναι πολύ καλός και περνά από δασωμένα βουνά και από ένα πέρασμα σε υψόμετρο 1580 μέτρα. Οι ορειβάτες πέρασαν την Άγκυρα χωρίς σχεδόν να τη δουν και ακολουθώντας την περιφερειακή οδό, κατευθύνθηκαν προς το νότο για την πόλη Aksaray. Ο δρόμος περνά δίπλα από την λίμνη Tuz Gulu (Λίμνη από Αλάτι), μια τεράστια υπεραλμυρή λίμνη με έκταση 1665 τετραγωνικά χιλιόμετρα (σχεδόν όσο ένας Νομός) και αλμυρότητα 32% ενώ το βάθος της δεν ξεπερνά τα 1,5 μέτρα. Η επιφάνεια της λίμνης βρίσκεται σε υψόμετρο 905 μέτρα στο οροπέδιο της Ανατολίας.

 

Τη δεύτερη μέρα πέρασαν από τη πόλη Aksaray (Λευκό Παλάτι) και συνέχισαν για το χωριό Helvadere που βρίσκεται στους πρόποδες του ηφαιστείου Hasan (Χασάν). Το Χασάν είναι ένα από τα ψηλότερα ηφαίστεια της Τουρκίας του οποίου η τελευταία έκρηξη υπολογίζεται ότι έγινε το 6200 πΧ. Στην περιοχή της Ανατολίας υπάρχουν πολλά μικρότερα ηφαίστεια που αποδεικνύουν τη μεγάλη ηφαιστειακή δραστηριότητα της περιοχής κατά το παρελθόν.

 

Με το αυτοκίνητο, οριακά, να ανεβαίνει τον πολύ ανηφορικό χωματόδρομο προς το εγκαταλειμμένο ξενοδοχείο και χιονοδρομικό του Χασάν, η ομάδα έφτασε στο σημείο εκκίνησης σε υψόμετρο 1985 μέτρα. Χωρίς να υπάρχουν μονοπάτια επιλέχθηκε ο συντομότερος δρόμος για την κορυφή, αν και ήταν ο πιο απότομος. Πριν ακόμα καλά ξημερώσει, στις 25 Αυγούστου, ξεκίνησε η ανάβαση, αρχικά, στις γυμνές πλαγιές του βουνού που ήταν ομαλές. Σταδιακά, η κλίση αυξανόταν και το έδαφος γινόταν πιο βραχώδες. Πλησιάζοντας τα 2800 μέτρα υψόμετρο, η κλίση και το σαθρό έδαφος ήταν τέτοια, που στο λούκι για τον κρατήρα, με κάθε δύο βήματα μπροστά οι ορειβάτες βρίσκονταν και ένα βήμα πίσω. Σε υψόμετρο 3150 μέτρα συναντούν τον κρατήρα του ηφαιστείου στην απέναντι πλευρά του οποίου βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή του βουνού με υψόμετρο 3268 μέτρα και τη σημαία να ανεμίζει στην κορυφή. Στο τελευταία μέτρα της ανάβασης απαιτείται εύκολο σκαρφάλωμα ανάμεσα στους τεράστιους βράχους μέχρι την κορυφή. Η θέα είναι εκπληκτική προς το αχανές οροπέδιο της Ανατολίας και ανταμείβει τις 4 ώρες της ανάβασης ως εκεί. Η επιστροφή είναι ευκολότερη αλλά απαιτεί προσοχή λόγω του σαθρού και απότομου εδάφους.

 

Μετά την κατάβαση από το βουνό Χασάν, το μεσημέρι, πήραν το δρόμο για το επόμενο βουνό το Aladaglar που βρίσκεται 100 χλμ ανατολικότερα σε ευθεία, ωστόσο χρειάστηκαν περίπου 4 ώρες οδικώς για τη διάσχιση της μεγάλης ορεινής έκτασης. Η ομάδα έμεινε εκείνο το βράδυ στο χωριό Demirkazik (1560m), στους πρόποδες του βουνού Aladaglar και την επομένη μέρα σε πανσιόν για να ξεκουραστεί, περισσότερο από το οδικό ταξίδι παρά από την ανάβαση στο βουνό Χασάν.

 

Το Aladaglar είναι πολύ μεγάλο σε έκταση και στόχος ήταν να ανεβούν με όλο τον εξοπλισμό και χωρίς υποστήριξη, ψηλά σε ένα σημείο κατασκήνωσης από όπου θα γίνονταν οι αναβάσεις σε μερικές κορυφές του βουνού. Με σακίδια περί των 20 κιλών και άφθονο νερό οι ορειβάτες ξεκίνησαν την ανάβαση μέσα από το φαράγγι Cimbar (υψόμετρο 1600μ) που είναι τόσο στενό και απότομο που νιώθεις σαν να βρίσκεσαι σε σπηλιά. Είναι πραγματικά μια πολύ ενδιαφέρουσα πεζοπορική διαδρομή μέσα σε αυτό το τεράστιο γεωλογικό φαινόμενο. Η ανάβαση είχε μερικά απότομα σημεία μέχρι το τέλος του φαραγγιού (υψόμετρο 2300 μ), όπου το φαράγγι άνοιγε και γινόταν μια ανοιχτή κοιλάδα. Εδώ, η διαδρομή διέσχιζε τις γυμνές πλαγιές (βοσκότοπους) του βουνού.

 

Ο ζεστός ήλιος έκανε την ανάβαση και το φορτίο πιο κοπιαστικά και συνέβαλε καθοριστικά στο να τελειώσει πιο γρήγορα το νερό. Ευτυχώς, η βρύση στο Tepekenari (2530μ) με το άφθονο παγωμένο νερό έδωσαν δύναμη στους ορειβάτες να συνεχίσουν για ψηλότερα. Μετά από 6:30 ώρες πορείας έφτασαν στο καλοκαιρινό μαντρί του τσομπάνη από το Demirkazik όπου έμενε εκεί τους καλοκαιρινούς μήνες με την οικογένειά του. Κοντά στο αντίσκηνο του κτηνοτρόφου, που είναι και το σύνηθες σημείο κατασκήνωσης στο βουνό, έγινε η κατασκήνωση για τις επόμενες μέρες σε υψόμετρο 2860 μέτρα. Το λίγο νερό που έβγαζε η πηγή στο σημείο της κατασκήνωσης είχε στερέψει δυο ημέρες πριν και δεν υπήρχε πόσιμο νερό παρά μόνο το νερό της στάσιμης λίμνης Dipsizgol που βρίσκεται 20 λεπτά πιο ψηλά σε υψόμετρο 2950 μέτρα. Στη λίμνη Dipsizgol οι κτηνοτρόφοι ποτίζουν τα ζώα τους. Στο νερό της λίμνης ζουν αμέτρητα κόκκινα ιχθυόσαυρα (μήκους περίπου 1 εκατοστό). Ο Νίκος που ανέβηκε μέχρι τη λίμνη να πάρει νερό, μιας και ήταν ο μόνος εύκολος τρόπος, έφερε 15 κιλά στην κατασκήνωση και ήπιε… αρκετό νερό με τα κόκκινα μωρά ιχθυόσαυρα πιστεύοντας ότι το νερό είναι πόσιμο, ευτυχώς χωρίς κάποια συνέπεια. Τρεις καλοί αναρριχητές από την Κωνσταντινούπολη επέστρεψαν στην κατασκήνωση αργά το βράδυ, μετά από μια δύσκολη αναρρίχηση και βοήθησαν τη ομάδα να λύσει το πρόβλημα με το νερό. Πολύ απλά, τους υπέδειξαν να στείλουν το γιο του κτηνοτρόφου την επόμενη μέρα στο Tepekenari (3 χλμ χαμηλότερα) να φέρει με τα μουλάρια 50 κιλά νερό από τη βρύση με το γάργαρο νερό.

 

Πρώτος στόχος ήταν η ανάβαση στην επιβλητική κορυφή Demirkazik που στα ελληνικά σημαίνει Σιδερένιος Πάσσαλος. Σε αυτή την ανάβαση αλλά και σε κάθε ανάβαση στις κορυφές του Aladaglar είναι απαραίτητος ο αναρριχητικός εξοπλισμός, καθώς επίσης και αρκετά καρφιά και σφυρί. Συχνά, ορειβάτες, λόγω των συνθηκών, χάνουν τα σημεία ασφάλισης και κινδυνεύουν να μείνουν στο βουνό. Η διαδρομή για το Demirkazik αρχικά ακολουθεί ένα μονοπάτι μέχρι τη λίμνη Adsiz Gol που, παρεμπιπτόντως, εκείνες τις μέρες είχε στερέψει. Η αναχώρηση έγινε την 29η Αυγούστου στις 4:30 τη νύχτα, ώστε να υπάρχει αρκετός χρόνος για την ανάβαση και για την επιστροφή. Μετά τη λίμνη, η διαδρομή κινείται μέσα σε σάρες και σύντομα άρχισε το σκαρφάλωμα από τα 3050 μέτρα και πάνω. Μεγάλες πλαγιές με βράχο πότε σταθερό και πότε σαθρό οδηγούν στον ανατολικό αυχένα της κορυφής. Η ανάβαση μέχρι τον αυχένα περνά και από ένα χωμάτινο επικλινές πεδίο που εντέλει είναι πολύ δύσκολο και επικίνδυνο, αφού δεν υπάρχει τρόπος ασφάλισης. Από τον ανατολικό αυχένα στα 3335 μέτρα υψόμετρο, ξεκινά η πραγματική αναρρίχηση μέχρι την κορυφή ακολουθώντας την ανατολική ράχη. Πολλά μέτρα συνεχούς αναρρίχησης πολλές φορές στην κόψη της ράχης κάνουν την ανάβαση κοπιαστική και επικίνδυνη. Λόγω εμπειρίας, η ομάδα δεν ασφαλίστηκε κατά την ανάβαση για να κερδίσει χρόνο. Μετά από 4 ώρες οι δύο ορειβάτες βρίσκονται στην κορυφή του Demirkazik σε υψόμετρο 3756μ, που είναι και η ψηλότερη του βουνού. Όλες οι πλευρές της κορυφής είναι πολύ απότομες και η διαδρομή που επιλέχθηκε ήταν η κλασική (ευκολότερη), ωστόσο πολύ απαιτητική. Η απόλαυση της θέας από ψηλά αποζημιώνει και ξεκουράζει μέχρι να ακολουθήσει ο δρόμος της επιστροφής. Η κατάβαση γίνεται με 6 μεγάλα ραπέλ, ωστόσο η ομάδα αποφάσισε την ελεύθερη καταρρίχηση στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής και έκανε μόνο δύο μισά ραπέλ, μειώνοντας το χρόνο της επιστροφής. Τελικά, μετά από 7:30 ώρες οι δύο ορειβάτες έφτασαν πίσω στην κατασκήνωση μετά την επιτυχή τους ανάβαση.

 

Την επόμενη ημέρα η ομάδα έμεινε στην κατασκήνωση για ξεκούραση, ενώ ο Νίκος έκανε μια αναγνωριστική ανάβαση μέχρι και τα πρώτα απότομα βράχια της κορυφής Kucuk Demirkazik (Kucuk -> Μικρό). Η αναγνωριστική αυτή ανάβαση αποδείχθηκε πολύ χρήσιμη για την προσπάθεια της επόμενης μέρας, αφού εντοπίστηκε τόσο η διαδρομή πρόσβασης ως την κορυφή όσο και της αναρριχητικής διαδρομής κοντά στην κορυφή. Έτσι, στις 31 Αυγούστου νωρίς το πρωί οι δυο ορειβάτες ξεκίνησαν για την τελική προσπάθεια για την κορυφή Kucuk. Διασχίζοντας τις δυτικές πλαγιές της κορυφής με τα λίγα απότομα περάσματα έφτασαν στην βάση του πύργου της προ-κορυφής. Η κλασική διαδρομή για την κορυφή είναι περίπου 120 μέτρα αναρρίχησης IV βαθμού δυσκολίας. Αρχικά, η διαδρομή ακολουθεί την καμινάδα μέχρι το σημείο που γίνεται κατακόρυφη (50 μέτρα) και μετά βγαίνει αριστερά στην ράχη όπου υπάρχει ρελέ. Στη συνέχεια, κατεβαίνοντας σχεδόν 10 μέτρα χαμηλότερα από το λούκι στην πίσω πλευρά, τραβερσάρει αριστερά και ανεβαίνει την πλάκα που οδηγεί στο τελικό λούκι για την προ-κορυφή, κάτι που οι ορειβάτες δεν έκαναν. Ένας παλιός ιμάντας τους παραπλάνησε και τους οδήγησε πιο αριστερά σε ένα πιο δύσκολο λούκι στο οποίο ευτυχώς βρήκαν ένα παλιό καρφί και ασφαλίστηκαν. Από εδώ σκαρφαλώνοντας ένα όρθιο τμήμα (IV+), φτάνουν στην προ-κορυφή και στη συνέχεια, στην κύρια κορυφή του Kucuk Demirkazik 3425μ. Η θέση της κορυφής είναι δυτικά στο Aladaglar και έχει καταπληκτική θέα προς τα χωριά Demirkazik και Camardi. Όση ώρα παρέμειναν στην κορυφή οι ορειβάτες ανησυχούσαν για την επιστροφή τους, πρώτον, γιατί έχασαν τη σωστή διαδρομή και δεύτερον, διότι δεν είχαν βρει το ρελέ της κατάβασης (για το ραπέλ). Ο επόμενος και σημαντικότερος στόχος ήταν η κατάβαση. Σαρώνοντας την κόψη από την κορυφή μέχρι την άκρη της προ-κορυφής εντόπισαν τον ιμάντα με τα καρφιά για το ραπέλ της καταρρίχησης, από όπου έκαναν το πρώτο ραπέλ. Από εκεί καταρριχήθηκαν ελεύθερα, λίγα μέτρα στο λούκι και τραβερσάρανε μέχρι το επόμενο ραπέλ που βρισκόταν στην κορυφή της καμινάδας. Το δεύτερο ραπέλ, τελικά, αποδείχθηκε αρκετά δύσκολο λόγω της θέσης του. Με ένα τρίτο ραπέλ έφτασαν στη βάση της διαδρομής, από όπου η επιστροφή μέχρι την κατασκήνωση έμοιαζε παιχνιδάκι μετά τα τόσα δύσκολα σημεία στην αναρρίχηση που προηγήθηκε.

 

Το απόγευμα της ίδιας μέρα ο Νίκος μόνος συνέχισε για μια δεύτερη ανάβαση αρχικά στην κορυφή Yildibasi αλλά η επιλογή μιας λανθασμένης διαδρομής τον οδήγησε σε αδιέξοδο στα 3428 μέτρα. Στη συνέχεια, ανέβηκε στην πεζοπορική κορυφή Bozkaya II με υψόμετρο 3392μ που βρίσκεται βορειοδυτικά της κατασκήνωσης.

Την επόμενη μέρα (1 Σεπτεμβρίου 2014) οι δύο ορειβάτες επέστρεψαν πίσω στο χωριό Demirkazik αυτή τη φορά από ένα πιο εύκολο δρόμο από το οροπέδιο του Arpalik και κατηφορίζοντας τις ομαλές πλαγιές προς το χωριό.

 

Τις δύο επόμενες μέρες της εκδρομής στην Καππαδοκία περιηγήθηκαν τόσο στα χωριά Goreme, Uchisar, Urgup, Zelve με τις όμορφες καμινάδες και τις αρχαίες εκκλησίες όσο και στις υπόγειες πόλεις στο Derikoyu, το Kaymakli και στο Ozkonak. Το απόγευμα τις 3ης Σεπτεμβρίου επισκέφτηκαν το φίλο ορειβάτη, Nurettin, στην Καισάρεια, όπου φιλοξενήθηκαν και την επόμενη πήραν το δρόμο της επιστροφής. Αυτή τη φορά για να αποφύγουν τον μεγάλο αυτοκινητόδρομο και το μποτιλιάρισμα στην Πόλη από την Άγκυρα ακολούθησαν το δρόμο για το Eskisehir και από εκεί για τη Προύσα. Μετά τη Προύσα συνέχισαν για το λιμανάκι του Lapeski, όπου με ferry boat μετέβησαν στην Καλλίπολη περνώντας τα στενά των Δαρδανελίων. Λίγα χιλιόμετρα έμειναν μέχρι τα σύνορα γι΄ αυτό αποφασίστηκε να περάσουν μέσα από την Κεσσάνη (Kesan) και πολύ σύντομα, μετέβησαν σε ελληνικό έδαφος από τους Κήπους.

 

Μετά τη συμπλήρωση δύο εβδομάδων στα βουνά της Τουρκίας οι δύο ορειβάτες θα κρατήσουν σίγουρα στη μνήμη τους τη μεγάλη ανάπτυξη και τις υποδομές (τουλάχιστον, όσον αφορά στο οδικό δίκτυο και την ανοικοδόμηση) της γείτονας χώρας, τη φιλοξενία και τη βοήθεια των Τούρκων, ακόμα και όταν αυτοί γνώριζαν ότι είμαστε Έλληνες και φυσικά, τις απόκρημνες κορυφές του Aladaglar. Ελπίζουν σύντομα να επιστρέψουν με στόχο νέες κορυφές και διαδρομές.

 

ΥΓ. Η ανάβαση στο Kucuk Demrkazik είναι η πρώτη από Έλληνες ορειβάτες, ενώ στο Demikrazik και στο Hasan είναι η δεύτερη ελληνική ανάβαση.